Ουάου, τι διαδρομή. Έξι ώρες μέσα από βουνά, κατά μήκος παράκτιων λωρίδων, δίπλα από όρμους, πάνω από περάσματα, ψηλά και ψηλότερα. Φίλησα τα σύννεφα. Πέρασα μια απίστευτα όμορφη μέρα σήμερα με τον Fränki. Και τώρα έφτασα. Και πιστεύω ότι αυτή θα είναι η μακρύτερη σειρά φωτογραφιών ever. Μέχρι στιγμής. Δηλαδή για ένα ταξίδι. Απλά γιγαντιαία. Νόμιζα ήδη, Κροατία και τα βουνά και η ακτή και μετά Βοσνία, τα βουνά και η Μαύρη Θάλασσα και η είσοδος στη βόρεια Ελλάδα. Μπορεί να το ξεπεράσει κανείς. Και αυτή την κορύφωση, τη μοιράζομαι σήμερα μαζί σας. Φωτογραφικά. Να είστε έτοιμοι. Και να διασκεδάσετε. Γιατί αυτό είναι αρκετά αστείο. Δηλαδή μόνο, πώς προέκυψε αυτή η διαδρομή. Γιατί όταν στεκόμουν στο φανάρι και έπρεπε να στρίψω στον ευρωπαϊκό δρόμο, απλά συνέχισα ευθεία. Μετά δεν είχα πραγματικά καθόλου ίντερνετ. Και στριφογύρισα μέσα από τα βουνά. Έφτασα σε ένα ορεινό χωριό, στο οποίο πέρασα με τον Fränki μόλις που χωρούσα. Δηλαδή πραγματικά. Με διαβήτες. Μόλις που άγγιξα λίγο τον έξω καθρέφτη, ενώ ο αριστερός πήγαινε κατά μήκος του τοίχου του σπιτιού κατά ένα δάχτυλο. Όλο αυτό συνδυασμένο κάπως με αστείους, ντυμένους σε μακριά παντελόνια και αντιανέμια τουρίστες. Ενώ εγώ καθόμουν στον Fränki με γυμνό στήθος και κοντό παντελόνι. Αφού κατά διαστήματα έπρεπε να ανάψω και τη θέρμανση, καθώς η θερμοκρασία ήταν γύρω στους 100 βαθμούς στις αντίστοιχες ανηφόρες. Η μακρύτερη ανηφόρα ήταν 14 χιλιόμετρα. Συνολικά. Σας έβγαλα φυσικά και μια μικρή φωτογραφία από το σύστημα πλοήγησης, όταν επέστρεψε ξανά. Για να έχετε κατά προσέγγιση την εντύπωση, τι αστεία στριφογύρισμα ήταν αυτό σήμερα. Καταραμένα. Τα πήγαμε πραγματικά πολύ καλά. Ο Fränki και εγώ. Και ναι, αν είχα πάρει την κανονική διαδρομή και είχα πληρώσει διόδια, θα ήταν μόνο, πιστεύω, 180 χιλιόμετρα. Έτσι ήταν, πιστεύω, δεν έχω ιδέα, 250, 300 και αντί για τρεισήμισι ώρες, σχεδόν έξι ώρες, 20 λεπτά. Innyhausen. Ήταν υπέροχο. Ήταν πραγματικά, πραγματικά όμορφο. Και εκεί, που στέκομαι τώρα, είναι επίσης πανέμορφο. Σας αποκαλύπτω τόσο πολύ. Δεν είναι Agios Andreas, από αυτούς υπάρχουν κάμποσοι, αλλά Agios Andrea. Και στέκομαι κοντά στην Akropolis Athena. Δηλαδή, αν μπορέσω να μείνω εδώ λίγο, τότε θα κοιτάξω τριγύρω λίγο ακόμα. Έχω γνωρίσει ήδη τους πρώτους ανθρώπους. Έναν Έλληνα, που σπούδασε στο Karlsruhe και τον φίλο του, μαζί με τον οποίο κάνει σερφ, που μεταξύ άλλων είναι κατασκευαστής στοιχείων αλουμινίου για γερμανικές επιχειρήσεις. Αστείο, ο ένας μιλάει αρκετά καλά γερμανικά και ο άλλος καταραμένα καλά αγγλικά. Και είναι διασκεδαστικό, επειδή τα παιδιά είναι πραγματικά ωραία. Σέρφερ, τι να σας πω; Το υπόλοιπο της ιστορίας, γιατί έφυγα σήμερα, αν και γνώρισα τον Dimitris, όχι Kostas, σήμερα το πρωί, που με κάλεσε να μείνω περισσότερο. Αυτό θα σας το πω. Έχει να κάνει με ένα γερμανικό ζευγάρι. Και πάλι. Δηλαδή, ίσως να έρθει και η άλλη ιστορία από προχθές ακόμα μαζί. Όχι, από περισσότερο καιρό. Ήταν την περασμένη εβδομάδα. Ή; Πρέπει να κοιτάξω. Σε κάθε περίπτωση χαίρομαι που μπορώ να το μοιραστώ μαζί σας. Και εφόσον σήμερα είναι Παρασκευή, κάποιοι από εσάς ίσως έχουν και τη διάθεση να κοιτάξουν όλες τις φωτογραφίες. Με αυτή την έννοια, περιμένετε με ανυπομονησία. Θα πάρει λίγο χρόνο, γιατί το ίντερνετ εδώ δεν είναι και το καλύτερο. Χα! Τι έκπληξη. Λοιπόν, σας εύχομαι αυτό που εύχεστε, σε κάθε περίπτωση συν ένα. Επιπλέον ένα χαμόγελο παραπάνω και ειρηνικές, χαρούμενες στιγμές. Μέχρι τότε.
Die ursprüngliche Route ging an der Küste entlang...klar, auch bergauf und bergab...
da liegt doch echt ein alter Fischerkahn in der Bucht...
...und dann stand ich an der Kreuzung, bei der mich mein Routenplaner nach links auf ne Mautstraße führen wollte...185km, in knapp 3h das Ziel erreichen oder, so wie dann final in dem Moment entschieden, einfach geradeaus...
...es ging fast 14km nur bergauf...bei 30km/h, im 2. Gang...hab sogar nen Träcker überholt 😁
...und als ich dachte, so, reicht jetzt, ging es erst richtig los 😂
...hab nen Foto der Strecke gemacht, bevor mein Internet ausgestiegen ist...
...und dann ging es erst wirklich "richtig" los...
kurzer Blick zurück auf den bisher "erfahrenen" Weg, mitten im Berg...total krass...
...und steigerte sich...nach jedem Tal, nach jeder Bucht...
...das war heute wirklich ein kontinuierliches AUF und AB...
...und in einer davon liegt doch echt ein auf Grund gelaufener Tanker...😳
...und war natürlich auch noch nicht "Ende der Fahnenstange" 🤣🙈
...nein, es gab natürlich die 8. Bucht, wo es große "Fischhotelanlagen" gab, wobei sich deren Insassen dann wohl mit den menschlichen Touristen abends treffen...gibt hier Treffpunkte, die Tavernen genannt werden..."frozen" steht dann meist hinter den jeweiligen "Insassen"...
Beim ersten Bild der 3 handelt es sich um ein Hochplateau, auf dem sich Kaktusfeigen tummeln...
...und in der 9. Bucht stehen Frankie und ich jetzt...Agios Andrea bzw. Paralia steht auf der Karte...und bis zur Akropolis Anthene habe ich 200m zu laufen...
Blick aus der Front, so wie ich dann heute Abend meine Bettstatt einrichten werde 🥰...
Blick aus der Tür und damit die morgige Aussicht beim Klogang 🤣...
Yepp, das ist ein "klassisches" Torpedo...und in den Rohren, in denen die steckten, bevor diese geflutet wurden...CUT...
...und beim Tanken habe ich Hrist kennengelernt, ein 78-jähriger Grieche, der von 1964 bis 1968 in der nähe von Frankfurt auf dem Bau gearbeitet hat, jetzt die Tankstelle betreibt, während einer seiner 3 Söhne die Werkstatt und den Ersatzteilhandel nebenan hat. Ich habe Dimitris hier im Hafen kennengelernt, der eigentlich aus Athen stammt, hier jedoch ein kleines Häuschen mit seiner Freundin im Sommer bewohnt und Kite- und Windsurfer ist. Super entspannter, netter Typ, der am heutigen "KIT" Maschinenbau studierte, als der Laden noch "Karlsruher Universität für Technik" hieß. Die lokale Polizei war auch schon hier, jedoch nicht wegen Frankie und mir, sondern weil Dimitris und sein Surf-Kumpel (auch hier aus dem Dorf) einfach via Hafeneinfahrt hier reingedüst sind...was man ja wohl so nicht machen darf...und die anderen Geschichten kommen, oder auch nicht, wenn ich mir was zu Essen gezaubert habe. Das sind dann die Geschichten der beiden deutschen Ehepaare, die Geschichte zum Bäcker mitten in den Bergen und vielleicht noch ein paar andere von denen, die sich in den letzten Tagen so ereignet haben. Muß mal schauen, wie weit mich meine "Lust" daran, diese mit euch zu teilen, heute noch wach sein läßt...und bis dahin...habt einen wundervollen Ausklang eurer Arbeitswoche, ein Lächeln mehr und Voooooorfreude auf´s Wochenende 😉
Ηχητική σημείωση
Έχω καταπιέσει το κάλεσμα τόσο συχνά, με άδεια ραντεβού μέρα με τη μέρα. Όμως όταν γίνεται ησυχία, επιστρέφει και χτυπάει ακριβώς εκείνο που μένει μέσα μου. Δεν δίνω όνομα στο τράβηγμα, όμως ξέρω ότι ανήκει σε μένα. Δεν θέλω άλλο να λειτουργώ, θέλω μια ζωή που με αγγίζει. Κάτι μέσα μου γίνεται πιο δυνατό, ακόμα κι αν δεν ακούγεται καμία λέξη. Νιώθω πώς αυτή η λαχτάρα με φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μου. Ακούω το κάλεσμα μέσα μου, γίνεται πιο δυνατό μέρα με τη μέρα. Υπάρχει περισσότερα σε αυτή τη ζωή από όλα όσα υπήρχαν μέχρι τώρα. Ακούω το κάλεσμα μέσα μου και επιτέλους ακούω προσεκτικά τώρα. Υπάρχουν περισσότερα σε αυτή τη ζωή και νιώθω ότι εννοούμαι εγώ. Κοιτάζω τη ζωή μου και λέω στον εαυτό μου ειλικρινά, έτσι όπως ήταν μέχρι τώρα δεν αισθάνεται πια σωστό. Έχω λειτουργήσει για πολύ καιρό, έχω καταπιέσει το κάλεσμα για πολύ καιρό. Τώρα ακούω προσεκτικά, όταν κάτι βαθύ με σπρώχνει προς μια διαφορετική ζωή. Κανένας θόρυβος δεν το καλύπτει πια, καμία καθημερινότητα δεν το κάνει μικρό. Υπάρχουν περισσότερα και το ακούω, υπάρχουν περισσότερα. Το νιώθω εδώ και καιρό, υπάρχουν περισσότερα και δεν τα αγνοώ πια. Ακούω το κάλεσμα μέσα μου, είναι τώρα σαφές δυνατό και ξεκάθαρο. Υπάρχουν περισσότερα σε αυτή τη ζωή από όλα όσα υπήρχαν μέχρι τώρα. Ακούω το κάλεσμα μέσα μου και επιτέλους ακούω προσεκτικά τώρα. Υπάρχουν περισσότερα σε αυτή τη ζωή και νιώθω ότι εννοούμαι εγώ. Ακούω το κάλεσμα μέσα μου, ακούω το κάλεσμα μέσα μου. Η απάντηση δεν είναι ακόμα έτοιμη από εμένα, όμως το κάλεσμα είναι εκεί και αυτή τη φορά ακούω προσεκτικά. Αγαπώ το σύμπαν. Το βρίσκω υπέροχο. Ευχαριστώ Björn για την πρώτη σου πλήρη δημοσίευση σε αυτό το σημείο και για όλους εσάς τους υπόλοιπους. Αυτό είναι ένα από τα τραγούδια που με συνόδευσαν τις τελευταίες μέρες. Και μάλιστα εντατικά. Και ναι, είμαι ακόμα ξύπνιος. Γιούχου! Και αγαπώ τη γεννήτρια τυχαίων. Γιατί κάθομαι στο Fränki και σκέφτομαι τώρα αν να γράψω ακόμα την ιστορία για εσάς. Και τότε έρχεται το τραγούδι. Γιούχου! Απολαύστε τη βραδιά. Χοντρό αγκάλιασμα σας στέλνω.
