Über

«Στον Δρόμο του Μεταξιού» δεν είναι ένα ταξιδιωτικό blog ούτε ένας οδηγός. Είναι το ταξίδι του Frankie και εμένα — από το Berlin Friedrichshain, την επιλεγμένη πατρίδα μου, έξω από τη Γερμανία και την Ευρώπη, ακολουθώντας τον παλιό Δρόμο του Μεταξιού, προς την Ιαπωνική και τη Νότια Κινεζική Θάλασσα. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή πολλές ιδέες για χώρες και σταθμούς, που βρίσκονται στον δρόμο προς τα εκεί και πέρα από αυτό, επίσης παρόντες και «φωνάζουν». Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη Βοσνία, ακολουθούν Βουλγαρία, Ελλάδα, Κρήτη, Τουρκία, Γεωργία και ό,τι προκύψει ενδιάμεσα.

Ξεκίνησε με μια επιστολή στους ανθρώπους που μου είναι ή ήταν κοντά: «Εγκαταλείπω τη Γερμανία — και δεν θέλω απλά να εξαφανιστώ, αλλά να σας έχω μαζί μου.» Πρώτα ένα μακρύ αποχαιρετισμό μέσα από την ίδια μου τη χώρα — το «αποχαιρετιστήριο ταξίδι» μου με σταθμούς στο Vogtland, στο Brandenburg κοντά στον παλιό Oder, στο Mecklenburg, στο Uckermark, στο Prignitz και στο Harz ανοίγει το ταξίδι. Στις 14.03.2026 φτάνει η στιγμή και η τελευταία έξοδος από «την» αυλή μου στο Berlin-F'Hain πραγματικά συμβαίνει! Πρώτος σταθμός είναι το Wischershausen, ακολουθεί το Suckow στο Prignitz και αμέσως μετά η γενέτειρά μου Zerbst, ο τάφος των παππούδων μου στο Warmsdorf, ακολουθεί. Από εκεί πηγαίνει νότια. Στο Altlindenau γίνεται το αποχαιρετισμό από τη Γερμανία! Και μέσω Τσεχίας καταλήγω στην Kärnten, για να συνεχίσω από εκεί προς την Κροατία.

Μετά από 2 σταθμούς στην Κροατική ακτή συνεχίζει προς το εσωτερικό της ηπείρου, για να διαμείνω αυτή τη στιγμή στο Visoko...μέχρι να συνεχίσει προς τη Sofia....κάτι που τελικά ήρθε πάααααρα πολύ διαφορετικά. Μετά την επίσκεψη στο «Blue Gate Camp» πήγε μέσω Velika προς το Maslarevo, για να περνάω τώρα αυτή τη στιγμή τον χρόνο μου στο Shkopilovtsi. Το ταξίδι μου θα πάει, κατά μήκος της ακτής της Μαύρης Θάλασσας στην περιοχή Kalamata, για να βυθιστώ εκεί στον κόσμο των «πρεσβευτών του χούμους». Τέλος Οκτωβρίου, όταν οι τιμές των φεριμπότ θα γίνουν πάλι προσιτές για μένα, πάει προς την Κρήτη, για να διαχειμάσω εκεί....

Leitsatz

Ειρήνη και Αγάπη, ζωντανά, αρμονία. Με πλήρη ειλικρίνεια, τιμιότητα, ανοιχτότητα, εμπιστοσύνη και ανεκτικότητα. Δίνοντας περισσότερο ΧΩΡΟ στο θάρρος και στη διαίσθησή μου...για να ΘΕΡΑΠΕΥΣΩ, καθώς και να εμπνεύσω τον εαυτό μου και ΕΣΑΣ...ΖΩΗ στη ΣΤΙΓΜΗ

Αυτό το ταξίδι δεν αρχίζει τον Μάρτιο και δεν τελειώνει στη θάλασσα. Τρέχει, όπως γράφει ο Iven, „εδώ και μια αιωνιότητα — σχεδόν προγεννητικά". Το να είσαι καθ' οδόν δεν είναι μέσο για να φτάσεις, αλλά μια κατάσταση: μια συνεχής διαδικασία από άφηση και ανοιχτότητα.

Η άφηση εννοείται κυριολεκτικά εδώ — διαμέρισμα, δουλειά, χώρα, το συνηθισμένο. Αυτό που μένει, είναι η σύνδεση: με τους ανθρώπους που διαβάζουν μαζί, ακούνε μαζί, νιώθουν μαζί, και με αυτό που στέλνει η ζωή καθ' οδόν. „Επειδή η ζωή είναι όμορφη — και παρά τις αντιξοότητες, ή ακριβώς εξαιτίας αυτών."

Η ευγνωμοσύνη είναι η βασική στάση, η αλλαγή το κόκκινο νήμα, η επιμέλεια ο ρυθμός. Όχι γυαλιστερή επιφάνεια, αλλά αλήθεια. Η αυθεντικότητα προηγείται της τελειότητας.

Sechs Worte, die tragen

Περιέργεια · Περιπέτεια · Ειρήνη · Αγάπη · Ανοιχτότητα · Θάρρος

Frankie είναι η σύντροφος του Iven σε αυτό το ταξίδι — το κυλιόμενο σπίτι, στο οποίο μαγειρεύεται, κοιμούνται, δουλεύουν και ζουν, για να πραγματοποιήσουν το ταξίδι στο οποίο έχουν ξεκινήσει και οι δύο...

Εξ ου και το όνομα αυτού του ημερολογίου: Frankie και εγώ. Δύο, που οδηγούν προς ανατολάς, και βλέπουν τι έρχεται. Frankie είναι ένα ειδικό τροχόσπιτο βασισμένο σε Mercedes-Benz 207D με καροσερί Hymer. Την έμπνευση για το όνομά της χρωστάει στη σπουδαία ηθοποιό Lily Tomlin, που στο "Grace και Frankie" κατάφερε να γεμίσει υπέροχα έναν θαυμάσιο ρόλο ως γερασμένη "χίπισσα". Το "φως του κόσμου" το είδε Frankie επίσημα τον Δεκέμβριο του 1981 με την πρώτη της ταξινόμηση στη Γερμανία. Ο κινητήρας είναι ο κινητήρας που έδωσε στη Mercedes τόσα χρόνια, ναι, ακόμα και μέχρι σήμερα, παγκοσμίως, τέτοια σημαντική φήμη. Με 2.400ccm και 63PS από μια ντιζελοκίνητη μηχανή, το ταξίδι εξελίσσεται φυσικά και σε μετριοπαθείς ταχύτητες, σε σύγκριση με τη γενική "ταχύτητα", με την οποία "κανείς" σκοπεύει να μετακινείται σήμερα. Αυτό οδηγεί φυσικά και σε συνεχή συσσώρευση "followers", όταν ανεβαίνει λαχανιασμένη και με ταχύτητα βήματος ένα περασμό. Με μια συγκινητική ιστορία, κατέληξε μέσω του φίλου μου Heiko, από το Radebeul, το 2021 σε μένα και στην τότε αγάπη μου. Μετά από πολλές επενδύσεις σε χρόνο, χρήμα και με την υποστήριξη φίλων, έχει τη σημερινή της κατάσταση, που ελπίζουμε θα μας πάει μαζί μέσα από την προγραμματισμένη διαδρομή.

Frankie είναι τόσο μοναδική, όσο ο οδηγός και "ένοικός" της, όσο η διαδρομή και τα πράγματα που βιώνουν και οι δύο μαζί. Και αυτό δεν αναφέρεται μόνο στα φανταστικά τοπία, πόλεις, περιοχές και χώρες που πρόκειται να διασχίσουν, αλλά, ή μάλλον ακριβώς, στους ανθρώπους, που συναντιούνται ξανά και ξανά, για να την "τιμήσουν" γεμάτοι ενθουσιασμό. Τα αναρίθμητα "πάνω ο αντίχειρας" από ανθρώπους στην άκρη του δρόμου είναι εξίσου ποικιλόμορφα, όσο οι εθνικότητες που εκπροσωπούν αντίστοιχα. Όταν μένουμε και οι δύο κάπου λίγο περισσότερο σε ένα μέρος, συμβαίνει πραγματικά πάντα να συναντώνται άνθρωποι και να ζητούν μια κοινή φωτογραφία με τη Frankie...το οποίο φυσικά χορηγείται με ένα ευγνώμον ΧΑΜΟΓΕΛΟ.

Δεν πρόκειται για το να φτάσεις. Πρόκειται για το να μην εξαφανιστείς καθ' οδόν.

— FRANKIE & ΕΓΩ, καθ' οδόν....στην πραγματική ΖΩΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ....