Ταξίδι από το Mostar στους καταρράκτες και παρακάτω...

Mostar, γι' αυτό πήγα εκεί, γι' αυτό άλλαξα τη διαδρομή.
Mostar, η εικόνα λέει τα πάντα στην ουσία.
Δεν ξέρω γιατί, έπεσα πάνω σε πολύ χαλαρούς ανθρώπους, ναι, τι σημαίνει χαλαροί, ήταν ενθουσιασμένοι και ήθελαν οπωσδήποτε να με στείλουν σε ένα κλαμπ, το καλύτερο στη Βοσνία Ερζεγοβίνη και ήμουν πραγματικά δύο λεπτά πριν από το κλαμπ και είδα τους ανθρώπους και τα αυτοκίνητα και μου ήταν ξεκάθαρο, αυτό θα είναι μια διαδρομή με ταξί για το σπίτι!
Για να κάνω σήμερα το πρωί χαλαρά το πρωινό μου, εε, την πρωινή μου άσκηση πρώτα, μετά να φτιάξω το πρωινό μου, να τακτοποιήσω τον Frankie, να πλύνω, να κάνω ντους, να ξυριστώ, πριν φυσικά, και μετά ξεκίνησα και μάλιστα για τους πολυδιαφημισμένους καταρράκτες!
Στη μνήμη τα οχτάιντα, μερικοί άνθρωποι χαλαροί, έρχονται φωτογραφίες και μετά υπάρχει και το σχόλιο γι' αυτό.
Το κάνω διαφορετικά σήμερα, θα στείλω τις εικόνες στη χρονολογική τους σειρά...
Ίσως άλλη μία, δύο λέξεις για το Mostar... αυτό που εξακολουθώ να εκτιμώ, είναι αυτή η μπουρλέσκα γοητεία, όταν παλιές βίλες ερειπώνονται, όταν μπορείς ακόμα να διακρίνεις το μεγαλείο και τη μεγαλοπρέπεια, ακόμα να τα μυρίσεις, και όταν έχεις όρεξη να το φανταστείς αυτό στην πλήρη ομορφιά του, ακόμα κι αν δεν έχει πια στέγη και στέκονται μόνο οι κολόνες και μπορείς να διακρίνεις πόσο μεγάλα ήταν τα δωμάτια...!
Στο οικόπεδο στη μέση...ακριβώς στη μέση ή η γέφυρα, τουρισμός...
Λοιπόν, νομίζω τριάμιση ώρες χθες, νομίζω ξεκίνησα 18.30 και επέστρεψα 22.00 και κάθισα επίσης σε ένα, δύο, τρία μπαρ και κοίταξα τους ανθρώπους και προσπάθησα να δημιουργήσω μια σύνδεση.
Όμως φαινόταν ότι η μία πλευρά θεωρεί τον εαυτό της μάλλον Κροάτες και οι άλλοι είναι μάλλον μόνο Μουσουλμάνοι, δεν υπάρχει πολλά.
Είδα λίγους ανθρώπους με χαμόγελο, είδα λίγους ανθρώπους που ήταν φυσικοί! Το 90 τοις εκατό από αυτούς μυρίζουν σαν χημικό όπλο και το προσποιητό γέλιο είναι αφόρητο, είναι εντελώς τρελό.
Mostar, οι κεντρικοί δρόμοι καθαροί τακτοποιημένοι, οι τουριστικές ιστορίες καθαρές τακτοποιημένες, με το υποχρεωτικό, ξεκινώντας από το περίπτερο ποπ κορν, μέχρι, είναι όλα εκεί...
Και μόλις βουτήξεις δύο, τρεις κάθετους δρόμους στην προαστιακή πόλη, τότε έχεις βουνά από σκουπίδια, τότε έχεις ανθρώπους με σκισμένα ρούχα, τότε έχεις τον πόνο και τη δυστυχία στην καθαρή μεγαλοπρέπεια, ....εντυπωσιακό... τα χαμόγελα.
Έπρεπε να φύγω από εκεί, έπρεπε να βγω από εκεί και δεν μπορούσα να είμαι έξω το βράδυ! Αυτό θα κλιμάκωνε εντελώς και δεν είχα διάθεση γι' αυτό.
Λοιπόν, το επόμενο τμήμα, το ταξίδι σήμερα στον καταρράκτη.

Το βλέπετε ήδη, απίστευτα όμορφο, υπέροχο, καταπληκτικό, αυτό είναι που ήταν ο στόχος για τη σημερινή μέρα.

Αυτός ήταν ο δρόμος προς τα εκεί. Στην πραγματικότητα αρκετά χαλαρός, θα έλεγα. Χωρίς άγχος. Η διαδρομή πήγε με ανηφόρες και κατηφόρες. Ο Frenkie τα κατάφερε υπέροχα, υπέροχα. Και το GPS ενσωμάτωσε μια απίστευτη παράκαμψη, που με τη σειρά της ήταν αστεία. Και στο τέλος ήταν μόνο κάπως επτά χιλιόμετρα, οκτώ χιλιόμετρα μεγαλύτερη. Ακριβώς, τώρα είμαι λοιπόν με αυτή την προσμονή καταρράκτη. Η ανάμνησή μου την τελευταία φορά, υπάρχει αυτή η φωτογραφία μου, πώς στέκομαι στην Aragonien κάτω από έναν καταρράκτη, σχεδόν βγαίνοντας από μια σπηλιά και μετά το νερό πέφτει πάνω μου, κατευθείαν από το βουνό. Και μετά φτάνω εκεί και βλέπω ήδη έναν γιγάντιο χώρο στάθμευσης. Δεξιά, αριστερά, αυτό, εκείνο. Ελπίζω, το είπες, σε κάθε περίπτωση. René; Ακριβώς, Ananas. Και σκέφτομαι, έλα, περνάς τώρα από τον ελεύθερο χώρο στάθμευσης, γιατί είναι ασφυκτικά γεμάτος. Εκεί, κάθε, εκεί, ό,τι μπορείς κάπως να βρεις. Και οδηγώ παρακάτω και φτάνω εκεί και παίρνω αυτόν για τα λεωφορεία, γιατί οι χώροι στάθμευσης για αυτοκίνητα δεν φαίνονται τόσο υπέροχοι. Δεν στέκομαι ούτε δύο λεπτά. Κάποιος τύπος από την ασφάλεια, που προσπαθεί να μου εξηγήσει με σπαστά αγγλικά, ότι θα πρέπει παρακαλώ να πάρω τον χώρο στάθμευσης στην άλλη πλευρά, γιατί αυτός είναι για λεωφορεία. Του εξηγώ ότι όμως αυτοί είναι χώροι στάθμευσης που είναι για αυτοκίνητα και έχουν μάλλον μέγεθος πόλο. Δεν τον ενδιαφέρει. Σηκώνει κάποια στιγμή τους ώμους, σαν να λέει, μπορώ να το κάνω γι' αυτό. Σκέφτομαι, εντάξει, πηγαίνεις απέναντι, θέλω να ξεκινήσω τον Frenkie, ο Frenkie δεν παίρνει μπρος. Ή όχι έτσι, ω σκατά. Λοιπόν, έχω έναν υπέροχο φορτιστή που μου χάρισε ο φίλος μου Christian και τον σύνδεσα γρήγορα. Ρεύμα, ο Frenkie ξεκινά. Άρα έχω ένα πρόβλημα ρελέ. Δεν το έχω βρει ακόμα, όπως είπα. Κάθισα, έλεγξα όλες τις συνδέσεις. Ήθελα στην πραγματικότητα να πάω στον ηλεκτρολόγο αυτοκινήτων. Αυτή είναι άλλη ιστορία, γιατί δεν έγινε αυτό. Τέλος πάντων. Πήγα λοιπόν μετά στον άλλο χώρο στάθμευσης, άναψα το ψυγείο. Έχω λίγο φαγητό μέσα, ώστε να μην μου χαθεί κάπως στο μεταξύ στον χρόνο, στις άπειρες πολλές ώρες που θα περάσω τώρα στον καταρράκτη. Γιατί ξέρω, έχω μόνο μια διαδρομή δύο ωρών μπροστά μου για να φτάσω στο εθνικό πάρκο. Εντάξει. Και παντού παρατηρώ αυτήν την ασφάλεια. Παντού. Περπατούν στον χώρο στάθμευσης, συζητούν με κάποιους τουρίστες και είναι πραγματικά από όλο τον κόσμο τα πάντα. Και κυρίως πραγματικά χοντρά, παχιά αμάξια. Λοιπόν εγώ με τις παντόφλες μου πατουσάρω εκεί μπροστά προς την είσοδο. Και παντού περίπτερα τουριστών. Δηλαδή από κοσμήματα μέχρι κρασί, ούζο, λάδι σε παράλογες τιμές. Μπορούσα μόνο να περάσω από εκεί, γιατί οι άνθρωποι μυρίζουν πραγματικά άσχημα επίσης. Δηλαδή δυσάρεστα μυρίζουν. Σαν αρώματα μάχης. Χημική βόμβα. Δεν ξέρω αν ήταν πριν στο Douglas ή τι. Και έχουν πάρει όλα τα δείγματα από τα πάντα κάπως μαζί τους. Όπως είπα, ποικιλία από όλες τις εθνικότητες. Και σκέφτομαι, ω σκατά, στέκεται εκεί ένα τρενάκι, δηλαδή εδώ ένα ρυμουλκούμενο πίσω. Μεταφέρει τους τουρίστες πέρα-δώθε στο δρόμο. Και πάω στον τύπο και λέω, ρε παιδί μου, πώς είναι; Μιλάς Γερμανικά ή Αγγλικά; Και αυτός, εεε, δεν ξέρω. Και εγώ, εντάξει, I don't know σημαίνει ότι μιλάς Αγγλικά. Ναι, ναι, ναι, ναι. Οκέι, λοιπόν. Έπειτα, θα το συντομεύσω, πήρε τέσσερα αστεία λεπτά να ανακαλύψω ότι αν πάρω τη σκάλα, θα περπατήσω έξι λεπτά. Και αν πάω μαζί του και φεύγει σε πέντε λεπτά, θα χρειαζόταν μόνο τέσσερα λεπτά. Όχι, παιδιά, τσεκαρίστηκε. Μπορείς να βγάλεις και φωτογραφίες στην πορεία. Και υπάρχει μια μικρή εξέδρα θέασης στη σκάλα προς τα κάτω. Και κοιτάω εκεί κάτω και σκέφτομαι, ω σκατά, ω σκατά, δεν θέλεις πραγματικά να το κάνεις αυτό, Iven. Και ταυτόχρονα αρχίζω να γελάω και σκέφτομαι, ευτυχώς που έβαλες το μαγιό στην τσάντα. Οπότε κατεβαίνω εκεί κάτω. Μάζες ανθρώπων, ένα μαγαζί δίπλα στο άλλο. Έχουν χτίσει μπαρ στις σειρές. Τριγύρω είναι μπαρ και κάτι άλλα, δεν έχω ιδέα. Προσπάθησα να κρυφτώ κάτω από το καπέλο μου. Πήγα σε μια κάπως προστατευμένη γωνιά, επειδή χτίζουν κάτι εκεί, υπήρχε εργοτάξιο, οπότε έβγαλα τα εσώρουχά μου, φόρεσα το μαγιό μου, κατέβηκα στη λίμνη και μπήκα μέσα. Και ναι, είναι κρύο. Και όχι, δεν βγήκα αμέσως πάλι έξω. Βγήκα πραγματικά όταν δεν πήγαινε άλλο. Ήμουν μισή ώρα μέσα. Και ανέβηκα και κατέβηκα αυτόν τον καταρράκτη, γιατί ήταν απλά όμορφο. Τριγύρω μου, κάπως ψάρια μέχρι 25 εκατοστά μέγεθος, που ερχόντουσαν περίεργα κάθε τόσο, όταν έπλεα ύπτια μπροστά μου, ακολουθώντας τη ροή του ποταμού, ας πούμε. Και αυτό είναι εντελώς ενδιαφέρον, γιατί αυτό είναι, θα το δείτε αμέσως στις φωτογραφίες, είναι σαν μια στρογγυλή πλατεία, αυτός ο καταρράκτης. Είναι εντελώς cool. Και φυσικά δημιουργεί αστείες συνθήκες ρεύματος. Και στη μέση υπάρχει σαν αμμουδιά, εκεί το νερό είναι μόνο μέχρι τη μέση. Δεν μπορείς να κολυμπήσεις δηλαδή. Ναι, πέρασα καλά. Στο μεταξύ, φυσικά γυρνούσα κάθε τόσο, κάθονται οι τουρίστες, δηλαδή αν μπορούσαν, θα έβαζαν την ταράτσα πάνω από τη λίμνη ακόμα, σίγουρα. Είναι εντελώς τρελό. Και ο ένας δίπλα στον άλλο σπρωγμένοι. Είδα κάπως πώς ο ένας έφερνε το πιρούνι στο στόμα και ο διπλανός του αριστερά κινούσε ακριβώς το μαχαίρι, για να κόψει κάτι. Και σκαλίζει το φαγητό εντελώς κάτω από τη μύτη του. Και σκέφτομαι, αυτές είναι ακριβώς οι στιγμές που δεν χρειάζομαι και δεν θέλω πια. Τουλάχιστον όχι σε μια τόσο έντονη... Όχι, δεν ισχύει, το περιβάλλον είναι cool. Ναι, τώρα ας το πάρουμε πίσω σε αυτές τις ανύπαρκτες αποστάσεις μεταξύ μας. Εντάξει, λοιπόν, έκανα την βόλτα μου εκεί ωραία χαλαρός, μέχρι που κρύωσα πολύ σκατά. Ήμουν μόνος στη λίμνη, παρά τα εκατομμύρια άτομα που υπήρχαν εκεί. Δεν ήταν κανείς στο νερό εκτός από μερικά παιδιά που ήταν μέσα για πέντε, το πολύ δέκα λεπτά. Όλοι με κοιτούσαν πολύ παράξενα όταν ήμουν μέσα και δεν έβγαζα ήχους, και βυθιζόμουν λίγο και ξανά έξω. Θα μπορούσε φυσικά να οφείλεται και στον λευκό κώλο, που ευτυχώς ήταν μέσα στο μαγιό. Ακριβώς, μετά βγήκα έξω και επειδή είχα τραβήξει μόνο από την πλατφόρμα από πάνω, δηλαδή αυτή την πρώτη φωτογραφία, και μετά ήμουν στο νερό, έβγαλα τις άλλες μετά, για να κάνω και έναν γύρο να δροσιστώ πριν. Και στο Spiek ήθελε να πάει επίσης, αυτό ήταν υπέροχο επίσης. Και είναι, όταν είσαι εκεί μπροστά στην άκρη, δεν επιτρέπεται να κολυμπάς πέρα από εκεί, πήρα αμέσως μια προειδοποίηση, ήρθε αμέσως ένας με το σφυρίχτρα, σχετικά με το θέμα της ασφάλειας, πώς θα με έβγαζε έξω. Απλώς δεν ήθελα καβγά, όταν έρθω στην ακτή, να στέκονται εκεί πέντε τύποι της ασφάλειας, που μετά θα με, τι να πω, συλλάβουν ή θα μου κάνουν κήρυγμα με σηκωμένα δάχτυλα ή θα πρέπει να πληρώσω πρόστιμο ή, δεν έχω ιδέα όμως. Συνέχισα λίγο ακόμα και όπως είπα, μετά ήρθε το σφυρίχτρα και χέρια να κουνιούνται πανικόβλητα στον αέρα, ότι πρέπει να βγω από εκεί. Και γύρισα πίσω και τον αγνόησα όταν μου είπε κάτι, έλα εδώ στην παραλία και τέτοια, δεν το είπε ακριβώς, αλλά η γλώσσα του σώματος το έλεγε. Συνέχισα να κολυμπάω εκεί και δεν άφησα να με ενοχλήσει. Και όταν πραγματικά κρύωσα, βγήκα έξω. Και τότε δεν ήταν πια εκεί. Στεκόταν αστεία από πάνω, όταν ήρθα στην έξοδο στο πάρκινγκ και σήκωσε τα φρύδια, αφού του έκανα ένα χαμόγελο. Και μετά έγινε ένα high-five και ένα γέλιο. Λοιπόν αυτοί είναι οι κανόνες, που τους έθεσε κάποιος εκεί. Δεν ήταν δικοί του κιόλας, δεν μπορούσα να το καταλάβω. Ακριβώς, έβγαλα τις φωτογραφίες λοιπόν και πήγα στο Fränki και μετά, μετά ξεκίνησε πραγματικά το όλο θέμα.

Αυτή ήταν μια απίστευτη διαδρομή. Ήταν τελείως τρελή.
Δηλαδή δεν έχω δει τόσο πολύ τοπίο, τόσα βουνά, τόσες διαφορετικές βλαστήσεις σε τόσο μικρό χώρο.
Το ότι γύρω μου ήταν μοτοσικλετιστές, είναι τόσο κατανοητό, γιατί κάποιες φορές οδήγησα σε στροφές 120 μοιρών.
Ήταν τόσο τρελό!!! Είναι απίστευτο. Είναι πραγματικά απίστευτο.
Και ενδιάμεσα υπήρχαν διαδρομές, εκεί θυμήθηκα το τηλέφωνό μου και έβγαλα γρήγορα μερικές φωτογραφίες από το παράθυρο.
Και σε όποιον λείπει όλο το μπαμπέσι στη μέση του μπροστινού τζαμιού, να του πω ότι η αλυσίδα, η μαύρη φέρουσα αλυσίδα από τη Gambia, δεν κράτησε.
Τα παράτησε. Δηλαδή, πρέπει πρώτα να φτιάξω κάτι, για να μπορέσει να ξαναμπεί. Ακριβώς.
Δηλαδή οδήγησα πραγματικά, πραγματικά τρελές διαδρομές. Εντυπωσιακό. Και ήταν διασκεδαστικό.
Και στη μέση βλέπω, καθώς βγαίνω από το ένα βουνό, στην άλλη πλευρά του βουνού, ένα τεράστιο εργοτάξιο. Και σκέφτομαι, α γαμώτο, αυτή είναι ακριβώς η πλαγιά από όπου περνάει ο δρόμος.
Και πράγματι είναι έτσι, δύο αυτοκίνητα δίπλα-δίπλα δεν χωράνε.
Δηλαδή είναι με προχώρημα και οπισθοπορεία μερικές φορές, με αστεία σχόλια, κορναρίσματα, με το κατάλληλο σχόλιο από τη δική μου πλευρά. Σε περίπτωση που δεν θυμάστε: "Όταν κάποιος κορνάρει, κάνε θαμ απ. Κόρνα πηγαίνει, άναψε φώτα!"
Και έφτασα κάποια στιγμή σε αυτό το εργοτάξιο.
Και οι επόμενες φωτογραφίες, ελπίζω να έχω συλλάβει κάτι, δείχνουν πώς οι Κινέζοι απλά χτίζουν ένα τέτοιο πράγμα εκεί.
Τρελό, εντελώς τρελό. Και σήμερα είναι Κυριακή, δουλεύουν. Δηλαδή είδα το συνεργείο τότε, περνούσα το μεσημέρι, να βγαίνουν από τα κοντέινερ.
Και πρέπει να είναι ένα τεράστιο έργο. Σχεδόν τέσσερα χιλιόμετρα αργότερα είναι το κεντρικό των Κινέζων.
Διοικητικό κτίριο και μια τέτοια παλιά βίλα, ένα παλιό κτίριο του Στάλιν. Με τέτοια μεγάλα αυτοκίνητα και μπροστά. Και από κάτω γράφει στα αγγλικά: "Είμαστε εκεί όπου χρειάζεται ενέργεια!"
Εντάξει, σκέφτηκα και απλά συνέχισα να οδηγώ.
Παρόλα αυτά, είναι ένα εντυπωσιακό πράγμα, σίγουρα.

Στο καλό, δεν μπόρεσα να το αποτυπώσω σε όλο του το μεγαλείο.
Αυτό εκτείνεται ψηλά μέχρι την κορυφή του βουνού, δηλαδή υπολόγισε κανά 300 μέτρα. Και εντελώς στην κορυφή υπάρχουν δύο τεράστιοι σωλήνες που βγαίνουν από το βουνό. Δηλαδή ακόμα κάτω από τη βουνοκορφή τρόπον τινά. Εκεί μάλλον πρόκειται να πλημμυρίσει σύντομα η κοιλάδα από πίσω.
Εντάξει, οι επόμενες φωτογραφίες που ακολουθούν είναι ουσιαστικά οι φωτογραφίες από το ταξίδι από τους καταρράκτες και τελικά μέχρι εδώ στο πάρκο.
Έχω διανύσει τώρα τα τελευταία 15 χιλιόμετρα μέσα από το πάρκο. ...
Δυστυχώς είναι έτσι που ούτε το κάμπινγκ εδώ κάτω είναι ανοιχτό, ούτε το ξενοδοχείο, ούτε το σημείο πληροφοριών. Το οποίο το βρίσκω κρίμα, γιατί χωρίς "οδηγό" δε θα ήθελα τώρα να τριγυρίζω εδώ με κάποιον τρόπο.
Γιατί αυτό είναι ήδη χωρίς τέτοιους αστείους δρόμους, επειδή είναι φυσικό πάρκο, τότε κάπως όχι και τόσο εύκολο, νομίζω. Πρέπει να δω.
Το γεγονός είναι ότι ο δρόμος προς τα εδώ ήταν απίστευτα εξαντλητικός. Δηλαδή ο Frankie ήταν μερικές φορές με τη θερμοκρασία του κινητήρα πάνω από 100°.
Φυσικά, πριν ξεκινήσω σήμερα, ξαναέβαλα 500 χιλιοστόλιτρα νερό.
Και δεν έχω ιδέα, τώρα έρχονται εδώ κάπως αυτοκίνητα στο πάρκινγκ. Ίσως δουλεύουν εδώ, θα τους ρωτήσω. Εεε....Πολλά "Εεε".
Κοιτάζω εδώ βουνά, έναν απίστευτα όμορφο ουρανό και σκέφτομαι επίσης, είναι εντυπωσιακό.
Εεε...Εκεί ήταν πάλι. Τα κατάφερα.
Δηλαδή και εκεί στην ξηρότητα του τοπίου ενδιάμεσα, ειδικά επειδή το πράσινο ξεχύνεται τόσο δυνατά, παρόλα αυτά κάπως λίγο σαν Ιρλανδία.
Δηλαδή πέτρες χωρίς τέλος, εν μέρει στον ίδιο σχηματισμό όπως τον ξέρω από την Aragonien, πάνω από τα βουνά. Τρελό, πραγματικά τρελό, τρελό τοπίο.
Καθόλου τυπικό τρόπον τινά, ό,τι και αν είναι τυπικό.
Νομίζω, ή μήπως όχι. Ναι, αυτό είναι σίγουρο.
Πάντως ήταν καταπληκτικό. Εξαντλητικό, επειδή ήταν πολύ ζεστά.
Και όταν τελικά διέσχισα έξι σήραγγες συνολικά και κατέβηκα σιγά σιγά πάλι από τα βουνά, είναι εδώ επίσης λίγο πιο ευχάριστα.
Ο άνεμος φυσάει, δηλαδή, ο ήλιος έχει φυσικά παρόλα αυτά δύναμη, φυσικά. Δεν είναι όμως πια τόσο ζεστά.
Και αυτό κάνει καλό στον Frankie και σε μένα, νομίζω επίσης, πολύ καλό.
Εντάξει, ας δούμε τι άλλο όμορφο έχω για εσάς.

18 εικόνες που στο τέλος τέλος, συνοψίζουν αρκετά καλά αυτές τις τρεισήμισι ώρες διαδρομής...
Δηλαδή ποικιλία από εντυπωσιακές εικόνες, στιγμές... θα ήθελα πολύ να είχα αφήσει μια κάμερα να τρέχει...
Τρελό, είναι πραγματικά τρελό! Είναι σίγουρα μια όμορφη χώρα, οπωσδήποτε!
Και καθώς γινόταν όλο και πιο στενό και ανέβαινε πάλι κάπως προς τα πάνω, δηλαδή η τελευταία οροσειρά που έπρεπε ακόμα να περάσω εδώ, ευτυχώς ένα φορτηγό μπήκε μπροστά μου σε αυτόν τον δρόμο και φυσικά έπρεπε να φρενάρω λίγο.
Σωστά, τη φωτογραφία με τις αγελάδες δεν την έχω τώρα επίσης... και αγελάδες που στέκονται απλά στο δρόμο στη μέση... κάπου στο πουθενά... στρίβεις τη στροφή, με προσπερνάει πρώτα μόνο μια χοντρή Ducati και σχίζει πραγματικά το ιμάντα, και γέρνει στη στροφή και ακούω μόνο πώς τρίζει!
Δεν τράκαρε και δεν ήταν μόνος του... ήταν ήδη δύο από τα παιδιά του που είχαν περάσει πριν και ανάμεσα ήταν ένα αυτοκίνητο, ακριβώς, δηλαδή, πάτησα ήδη ωραία το φρένο, πριν στρίψω τη στροφή και εκεί στέκονταν έξι αγελάδες στο δρόμο και περνούσαν ακριβώς από την άλλη!
Και από αυτό το φρενάρισμα το τηλέφωνό μου βγήκε από την εμβέλεια.
Το σήκωσα όταν σταμάτησα.
Ακριβώς, το φορτηγό ήρθε μπροστά μου και στο μεταξύ ήταν πραγματικά πολύ εκνευριστικό για μιάμιση ώρα, όταν αυτοί με τα FUCK SUV τους γιγάντιες Daimler, γιγάντιες BMW, γιγάντιες Volvo δεν έχω ιδέα, κάτι Skoda ιστορίες, όταν σχεδόν ξύστηκαν πάνω στον Frankie.
Είχα πραγματικά σήμερα ένα αστείο απόγευμα βρισιάς!
Και "Sackpfeiffen" ήταν ακόμα το ευγενικό! Μετά φυσικά ζητούσα συγγνώμη πάντα δυνατά όχι μόνο στον εαυτό μου, και ταυτόχρονα συνέχιζα να παροτρύνω τον εαυτό μου να είναι έτσι, αλλά, φυσικά πάντα έστελνα και ένα "δεν το εννοούσα έτσι" μετά!
Απλά τέτοιες στιγμές τρόμου, όταν στρίβεις μια τέτοια αιχμηρή στροφή και είσαι στην εξωτερική λωρίδα και έρχεται ένα SUV με δεν έχω ιδέα, αν είχε 30, οδηγούσε 60, άνετα, και έρχεται με τον αριστερό ελαστικό ήδη πάνω από τη διαχωριστική γραμμή προς το μέρος σου και σκέφτεσαι, ναι ρε φίλε, το βρίσκω κουλ που θέλεις να τυλιχτείς στη στροφή, μόνο που εγώ δεν μπορώ να πάω δεξιά εδώ, γιατί εκεί πηγαίνει κατηφόρα....
Και μετά αυτά τα πρόσωπα τρόμου κάθε φορά από αυτούς τους ηλίθιους, που κάθονται μέσα, με τα αστεία τους, δεν έχω ιδέα, είναι σαν συρτάρια που ανοίγουν, έχω δει πώς κάθονται μέσα! Τα τζελαρισμένα μαλλιά τους και τα γυαλιά ηλίου τους "Ray-Ban", αυτό δεν ήταν ακόμα αστείο, αλλά μετά τα γυαλιά ηλίου τους "Dior" ή "Gucki" και κάπως το αυτοκίνητο γεμάτο...
Ακούς τη μουσική, όταν περνούν δίπλα σου σαν σφαίρα, γιατί είναι πραγματικά πολύ κοντά. Και δεν αναρωτιέσαι πια, γιατί συμβαίνουν ατυχήματα.
Είδα φυσικά και τους εκνευρισμένους, που μετά πίσω από τον Frankie, είχα δηλαδή τρεις ανηφόρες, όπου ανέβηκα στην πρώτη ταχύτητα, πραγματικά τρεις φορές έπρεπε να φρενάρω έτσι, που ουσιαστικά στο άκρο του δρόμου που δεν υπάρχει εκεί, γλιστρούσα κατά μήκος του γκρεμού ή προσπαθούσα να κρατήσω τον Frankie μακριά από τον πέτρινο τοίχο, όταν οδηγούσα στην εσωτερική λωρίδα.
Ήταν κουραστικό και μετά όπως είπα, ήρθε το φορτηγό και ένας 20 τόνων ή 30... δηλαδή ήταν επίσης γεμάτος με χώμα.
Ανοίγει απλά έτσι ένα δρόμο και ξαφνικά τα SUV κατεβαίνουν στο χαλίκι, με τα τετρακίνητά τους ό,τι και αν είναι και ο τρόμος στο πρόσωπό τους δεν ήταν συνδεδεμένος με ασυναρτησία και θυμό εναντίον μου, αλλά φοβόντουσαν πραγματικά και ο οδηγός του φορτηγού έκοβε τη στροφή εντελώς χαλαρά.
Δηλαδή οδηγούσα από πίσω, πίσω από κάτι, που το σύμπαν ευτυχώς έβαλε ακριβώς μπροστά στον Frankie και έδειξε σε όλη τη μαλακία, τώρα είπα κάτι τέτοιο, δηλαδή στους Sackpfeiffen, για λίγο, παιδιά, μείνετε στη λωρίδα σας!!!
Δεν είναι διασκεδαστικό! Δεν είναι διασκεδαστικό, όταν κάποιος οδηγεί στη λωρίδα σου!
Και έτσι πέρασα ουσιαστικά από την τελευταία κορυφή του βουνού εδώ και στέκομαι τώρα με τον Frankie εκεί που στέκομαι!
Έχω ήδη κάνει έναν γύρο στο χώρο! Είναι όλα κλειστά! Κανείς εδώ! Δεν υπάρχει τίποτα! Κατά καιρούς κατεβαίνουν άνθρωποι από αυτοκίνητα και περπατούν εδώ!
Δηλαδή δεν έχω ιδέα, θα περάσω εδώ μια χαλαρή νύχτα οπωσδήποτε!
Ακολουθούν εικόνες...

Α ναι, σωστά, Blagaij και Pocitelj, προφανώς πέρασα από εκεί, μετά την καταστροφή στους καταρράκτες.
Είδα τον αριθμό των οχημάτων και τους ανθρώπους εκεί και μου ήταν ξεκάθαρο, ούτε το μοναστήρι ούτε αυτό το υπαίθριο χωριό θα με κάνουν να σταματήσω.
Σε καμία περίπτωση, σε καμία περίπτωση.
Εννοώ, το βρίσκω ωραίο, είναι Κυριακή και οι άνθρωποι ντύνονται όμορφα και βγαίνουν έξω και αυτό είναι εντάξει.
Απλά ήταν πάρα πολύ για μένα. Όταν οι αποστάσεις είναι κάτω από 15 μέτρα, τότε εγώ φεύγω.
Τώρα έρχεται πάλι ένα αυτοκίνητο. Όλοι πηγαίνουν κάπου εδώ. Αν και, απλά στέκονται στην τράπεζα. Είναι τρελό. Τώρα βγαίνουν σκυλιά και πάνε πρώτα να κατουρήσουν.
Ακριβώς. Ήθελα να σας πω κάτι περισσότερο γι' αυτό; Πρέπει; Χρειάζομαι; Όχι, δεν χρειάζομαι. Παρόλα αυτά ωραίο.
Και όπως είπα, αυτά τα πράγματα είναι τέλεια. Είναι πραγματικά υπέροχοι καταρράκτες.
Παρακαλώ προσπαθήστε να είστε εκεί πριν τις 10. Δηλαδή 10 το πρωί ή μετά τις 9 το βράδυ. Γιατί στις 9 το βράδυ κλείνουν τα μαγαζιά εκεί κάτω και τότε γίνεται και λίγο πιο ήσυχα. Τότε δεν κάθονται τόσοι πολλοί άνθρωποι στη βεράντα να σε κοιτάζουν να πλατσουρίζεις.
Και νεοπρένιο δεν είδα. Μα τώρα αρχίζει και ζεσταίνεται σιγά σιγά.

Μου πήρε λίγο μέχρι να καταλάβω τι εννοούσες! 🤣
Νόμιζα ότι ξέρεις τον καλλιτέχνη γκράφιτι!!! 🥳
Αχ υπέροχα, ευχαριστώ πολύ πολύ για τα γέλια!🤣
Έχω πραγματικά ενθουσιαστεί πάρα πολύ... δυάρι Golf, αχ...αυτό είναι στάνταρ για αυτούς, μονάρι Golf πολύ cool, υπάρχουν μερικά πραγματικά πετράδια, που τριγυρνάνε παντού.
Δηλαδή τα παλιά αυτοκίνητα κυκλοφορούν ακόμα εδώ σε 123, 124 πραγματικά η E-Class σε λιμουζίνα μορφή ακόμα και παραπάνω... στις πιο διαφορετικές εκδόσεις και ακόμα κυκλοφορούν εδώ, οπωσδήποτε...

Γι' αυτό υπάρχει φυσικά και μια ιστορία.
Προέρχεται ακόμα από τη Visoko, όταν κάπως έγινε λόγος για το ότι μία μέρα πριν την άφιξή μου στη Visoko ή εκεί κάτω είχα δει αυτό το μικρό αστείο στρατόπεδο με τις σκηνές των Σαουδαράβων.
Και ναι, έδειξα και φωτογραφία! Μου λέει ο Becir ότι πολλοί από τις αραβικές χώρες έρχονται στην περιοχή και ρωτούν πότε κλείνει αυτός ο καταρράκτης ή αυτό το ποτάμι; Πόση ώρα τρέχει τη μέρα;
Και οι άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν καθόλου, λογικό, δηλαδή δεν χωράει καθόλου στο νοητικό τους μοντέλο και κάποια στιγμή κατάλαβε τι εννοούν πραγματικά και ξαναρώτησε!
Εννοείς ότι το ανοίγουμε το πρωί και το κλείνουμε το βράδυ; Και αυτός ναι σαν μια βρύση! Και ο Becir λέει, αυτό βγαίνει από το βουνό! Δεν μπορούμε να το επηρεάσουμε!
Και αυτό φαίνεται να εντυπωσίασε πολύ τον Άραβα, γιατί δεν μπορεί να το συλλάβει! (Γαβγίσματα στο φόντο) ναι ακριβώς, μοιάζεις ακριβώς σαν να έπρεπε να με γαβγίζεις, ρε σκυλάκο... αυτό είναι ένας ιπτάμενος σκύλος, δηλαδή αν τον κλωτσήσεις, πετάει...έφυγε κιόλας απευθείας... ακριβώς φτάνει 😘