Η γλώσσα ακολουθεί....Τα καταφέραμε στη Σερβία...

Λοιπόν αφού η είσοδος χθες στη Σερβία ήταν ήδη καταστροφική και αυτές οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη διαδρομή ξανά και ξανά, παρόλο που οδηγούσα σε δευτερεύοντες δρόμους, κατάλαβα ότι ήμουν επίσης σε κάποια επαρχιακή πόλη, ένας τεράστιος στρατιωτικός χώρος. Ρε φίλε, έχουν τόσα πολλά άρματα που δεν μπορούν καν να τα βάλουν μέσα στην αποθήκη, στέκονται έξω κάτω από μουσαμά. Το βρίσκω παράξενο και όλο αυτό το αίσθημα γύρω από αυτό μείωσε πραγματικά εξαιρετικά τη φύση. Δηλαδή αυτή η επιθετικότητα από αυτό το φουσκωμένο με στεροειδή μικρό αγόρι, που κατά κάποιο τρόπο πίστευε ότι έπρεπε να με αφήσει να απομακρυνθώ μέσω του προϊσταμένου του. Δεν ήταν ωραίο, δεν ήταν ωραίο αίσθημα, σε καμία περίπτωση. Και ως αποτέλεσμα αυτού τώρα φεύγω πολύ γρήγορα φυσικά, δεν τα κατάφερα χθες το βράδυ. Ξεκίνησα σήμερα το πρωί, έκανα μόνο έναν μικρό αθλητικό γύρο, για να βγω μετά πραγματικά στο δρόμο. Παρ' όλα αυτά δευτερεύων δρόμος, παρ' όλα αυτά έχασα το δρόμο τρεις φορές. Δηλαδή έστρίψα λάθος τρεις φορές, γιατί το άλλο έδειχνε κάπως καλύτερο. Συνολικά πιστεύω 30-40 χιλιόμετρα παράκαμψη. Αλλιώς δεν θα μπορούσα να πάρω μαζί τον αστείο τύπο. Πιστεύω ότι εμφανίζεται ήδη σε κάποιο βίντεο ως πληροφορία. Αλλά τα βίντεο, πρέπει να τα φορτώσω από το άλλο εδώ και το ίντερνετ εδώ δεν είναι ιδιαίτερα καλό. Πρέπει να δω αν θα βρω κάτι άλλο εδώ για τη Βουλγαρία. Δεν έχω ιδέα, συνδέομαι τώρα στο WLAN στο μέρος όπου είμαι. Έρχεται λοιπόν επίσης στο τέλος όλων των μηνυμάτων η πληροφορία πού είμαι. Αυτή είναι μια όμορφη εικόνα γι' αυτό. Το τελευταίο πράγμα που έκανα στη Σερβία, είναι αυτή η ιστορία με αυτόν τον πίνακα επίδειξης. Αυτή είναι μια πηγή μέσα στο βουνό και μπόρεσα να σταματήσω εκεί στη μέση του δρόμου και πήρα ξανά φρέσκο πόσιμο νερό, δηλαδή νερό πηγής, όλη την τελευταία εβδομάδα, τις τελευταίες δύο εβδομάδες ήπια. Και αυτό είναι καλό, σε κάθε περίπτωση. Και η τελευταία εικόνα πριν το φωνητικό μήνυμα, είναι η βουλγαρική πλευρά των συνόρων. Γιατί στη σερβική πλευρά, υπάρχει επίσης στο βίντεο σύντομα η πληροφορία, πραγματικά συνέβη ότι με διαλύσανε εντελώς. Δύο τύποι και τελικά κρατάει το κουτάκι στο χέρι, όπου πραγματικά υπάρχει ακόμα κάτι μέσα και δεν το ανοίγει. Και σκέφτηκα μέσα μου, η ζωή έχει πραγματικά χιούμορ, έχει σίγουρα χιούμορ. Στη συνέχεια, όταν έφτασα, αφού έκανα έναν γύρο, με υποδέχτηκαν εντελώς ευγενικά. Είναι μια οικογένεια, κάπως τρία παιδιά και αυτός, δεν ξέρω αν είναι ο μικρότερος ή ο μεσαίος, με κατηύθυνε εδώ, με άφησε να διαλέξω το μέρος, λίγο με μισή σκιά και cool και σούπερ και απλά όμορφο. Ο ίδιος βρίσκει το μέρος εδώ πιο όμορφο. Λοιπόν, είμαι μόνος εδώ, έχω μια τεράστια πισίνα. Η μητέρα κουβέντιασε μαζί μου. Είναι όλοι ευγενικοί, έχουν λογικές τιμές. Χολαλί, νεράιδα του δάσους, ρε φίλε. Σκέφτηκα, θα μείνω εδώ μια εβδομάδα. Σε καμία περίπτωση. Είναι κάπως 23 ευρώ τη μέρα, νύχτα. Όχι, αυτό είναι τότε κάπως, πρέπει να δω. Ακριβώς, τώρα έρχονται και οι άλλες φωτογραφίες και μετά θα ασχοληθώ με την ιστορία να ξεπλύνω λίγο τη Frenkie και να ξεπλύνω λίγο τον εαυτό μου και να κατεβάσω τα βίντεο και να τα ανεβάσω σε εσάς και μετά θα δω αν θα κάνω μια μικρή περιήγηση μαζί σας εδώ ή απλά θα βγάλω μερικές φωτογραφίες και θα το σχολιάσω ξανά. Α ναι, αυτό που ήθελα να πω στην πραγματικότητα, η πίσω πλευρά των συνόρων φωτογραφημένη από τη βουλγαρική πλευρά, επειδή ήταν πολύ ευγενικοί. Δηλαδή, έφτασα εκεί, μια γυναίκα με ένα χαμόγελο και καλώς ήρθατε στη Βουλγαρία. Με ρώτησε για τα χαρτιά, με ολοκληρωμένες προτάσεις, ενώ αυτοί στη σερβική πλευρά έλεγαν μόνο Passport, Car Document, Driver License και τους κοίταξα και είπα, ναι, έχω. Νομίζω δεν το βρήκαν αστείο, γι' αυτό κλιμακώθηκε λίγο. Τώρα που το συζητάω. Α, άσε, ήταν διασκεδαστικό. Τόσο πιο όμορφη ήταν βέβαια η υποδοχή μετά στη Βουλγαρία. Δηλαδή πραγματικά πολύ ευγενικοί. Από την αστυνομία ξεκίνησε, ήταν και μέσα στο αυτοκίνητο, κοίταξαν και ρώτησαν, ρωτήσαμε, μπορούμε να ρίξουμε μια ματιά; Έχετε κάτι να δηλώσετε; Και πού έχετε, πώς τα βολεύετε; Δηλαδή με έναν ευγενικό τρόπο, τους έδειξα τα συρτάρια και την κουζίνα και το μπάνιο μου και τέτοια. Χωρίς να αγγίξουν τίποτα. Δηλαδή δεν έπιασαν τα κουτιά, τίποτα, απολύτως τίποτα. Απλά με κοίταξαν στα μάτια και μου είπαν, εντάξει, φυσικά, check. Δεν έχει τίποτα. Δηλαδή, δεν ξέρω, αυτό το, αυτό δεν είναι καν, δηλαδή, αν είναι ένα γραμμάριο ή κάτι τέτοιο, τότε είναι πολύ. Δηλαδή αρκεί για σήμερα ακόμα για ένα σακουλάκι. Δηλαδή για το νέο. Σωστά, αυτό ήταν λίγο περισσότερο. Kapisch και στο O. Anyhowsen, εδώ στη Βουλγαρία οι άνθρωποι δεν είναι τόσο φιλικοί όσο στη Σερβία. Δηλαδή οι σέρβοι που ζουν στην εξοχή και έτσι, είναι όλοι τελείως ευγενικοί και χαμογελούν. Χωρίς δόντια στο στόμα, χαμογελούν. Εδώ στη Βουλγαρία, το πρώτο που είδα, προέρχεται από τους, δεν ξέρω αν τους λένε ακόμα Zigeuner, νομίζω όχι, Sinti και Roma, νομίζω ούτε, είναι κάπως μια άλλη ιστορία. Eyal, ξέρετε, πολύ μαύρα, μπλε-μαύρα μαλλιά, σκούρο, σκούρο δέρμα, σχεδόν προς την κατεύθυνση Ινδία, Πακιστάν. Όμως τελείως ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά προσώπου. Αρκετά τρελό. Και δεν μου χαμογέλασαν καθόλου. Δεν με χαιρέτησαν. Το βρήκα λίγο περίεργο. Ακριβώς, έφτασα τώρα εδώ, σε αυτό το μικρό ορεινό χωριό. Υπάρχουν νομίζω πέντε σπίτια ή κάτι τέτοιο. Υπάρχουν εδώ μονοπάτια πεζοπορίας, που έχουν βάλει πινακίδες και έτσι. Υπάρχουν τρία κομμάτια. Και από αύριο μπορώ να παίρνω φρέσκα αυγά κάθε μέρα. Αυτό είναι αρκετά γαμάτο. Ακριβώς. Όχι, ήθελα να σας πω κάτι άλλο μόλις τώρα; Α ναι, θα σας στείλω ακόμα τα βίντεο. Γιατί η διαδρομή ήταν πράγματι και πάλι προκλητική. Απαιτητική, θα έλεγα. Με πάρα πολλά όμορφα πράγματα, όπως σήμερα στο WLAN σήμερα το πρωί ή αυτά που έστειλα μόλις τώρα. Λοιπόν από άποψη περιοχής η Σερβία έχει απλά, δηλαδή όποιος θέλει να έχει βουνά, λίμνες, δηλαδή τεχνητές λίμνες και ποτάμια και τέτοια και πυκνά δάση ακόμα στην αρχέγονη μορφή τους, είναι ακριβώς σε αυτή τη συνοριακή περιοχή μεταξύ Βοσνίας, αν και λένε, είμαστε Ερζεγοβίνη και Σερβία, πραγματικά καλά εξυπηρετημένος. Σε κάθε περίπτωση, σε κάθε περίπτωση. Απλά δεν το διατήρησα από αυτό. Δηλαδή το δάσος ήταν υπέροχο. Ωστόσο συνολικά αισθάνομαι αυτή τη στιγμή εδώ πραγματικά άνετα. Λοιπόν πίσω στα βίντεο. Μπορώ να τα δω ξανά και να τα σχολιάσω πάλι μόνος μου. Έχω ανάγκη να επικοινωνήσω, θερμή. Όχι, στην πραγματικότητα δεν έχω. Θέλω πραγματικά να σας αφήσω να συμμετέχετε. Αυτή είναι η ιδέα πίσω από αυτό. Δηλαδή πρέπει μάλλον να αναγκάσω τον εαυτό μου να καθίσω, να δω τις εικόνες, να πω, εντάξει, έλα, αυτές τις στέλνεις τώρα, επειδή είμαι τόσο γεμάτος από εντυπώσεις. Από την άλλη πλευρά αυτό είναι φυσικά μια πολύ καλή ένδειξη να επεξεργαστείς αυτές τις εντυπώσεις μιλώντας γι' αυτές. Το βρίσκω καλό. Είναι τότε κάπως τελικά και ο σκοπός της ιστοσελίδας και επίσης του καναλιού Telegram εδώ, να σας αφήσω να συμμετέχετε σε αυτό. Και ίσως τα εμπόδια στην αρχή ήταν απλά ακόμα πολύ μεγάλα. Εκεί πάει και για τις δικές μου προσδοκίες και ορισμένα πράγματα. Και πρώτα με την επίλυση αυτού, δηλαδή με το για μένα πραγματικό… Όχι, να ξεκινήσω αλλιώς την πρόταση. Η θέληση είναι για μένα πραγματικότητα. Αν θέλω να επικοινωνήσω, τότε το κάνω. Παλιά τηλεφωνούσαμε, μερικές φορές και συναντιόμασταν, κατά καιρούς γράφαμε. Και ήταν εν μέρει. Φυσικά πάντα και πάλι ένα κομμάτι ανταλλαγή. Και σε μένα αυτή τη στιγμή είναι έτσι που είμαι υπερπλήρης. Έχω τόσα πολλά μέσα από αυτή τη μορφή της απόσυρσης και του για μένα ζήσιμο μόνος σε… Δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να το ονομάσει διαπιστώσεις. Όχι, αυτό είναι ανοησία, γιατί τις διαπιστώσεις τις είχα ήδη. Τόσα πολλά μεταφέρθηκαν πραγματικά στη συνείδησή μου, μέσα σε αυτές τις τελευταίες εβδομάδες, είναι απίστευτο. Και νομίζω ότι εξαρτάται τώρα φυσικά από το πώς θα είναι ο προγραμματισμός του Manuel και της Pepi. Γιατί εγώ απλά προστίθεμαι σε αυτούς. Και ανάλογα με το πότε θα γίνει αυτό, σήμερα είναι Τρίτη, αν γίνει το Σαββατοκύριακο, έχω εδώ μερικές μέρες. Και τότε μπορώ επιτέλους να συνεχίσω και να δουλέψω στη λογοτεχνική ύπαρξη. Και ίσως προκύψουν, και τα έχω ήδη στο κεφάλι μου, μερικά από αυτά τα διηγήματα, τα οποία θα γράψω ή θα αφήσω τον Kilian να τα μεταγράψει. Φαντάζομαι ότι, αν, τότε θα είναι η τελευταία ή η τρίτη περίπτωση. Και μπαμ, έχασα πάλι τη συνέχεια. Όχι, δεν την έχασα. Λοιπόν πραγματικά πρόκειται γι' αυτό. Έχω όρεξη να σας αφήσω να συμμετέχετε σε αυτό. Θα ήθελα πολύ να μπορείτε να νιώσετε, να μυρίσετε, να γευτείτε και να δείτε αυτό που βλέπω, μυρίζω, γεύομαι, νιώθω εγώ. Γιατί απλά είναι εντυπωσιακό. Με έναν τόσο άμεσο τρόπο. Γιατί ταξιδεύω εκεί. Δεν επιστρέφω. Δεν πάω πάλι εκεί. Αυτό κάνει ακόμα περισσότερο, σε σχέση τόσο με την ετοιμότητα όσο και με την ικανότητα αντίληψης σε τέτοιες στιγμές, να είσαι λίγο περισσότερο σε κίνηση με αυτή την επίγνωση. Ότι όλα μπορούν να βιωθούν μόνο εισαγωγικά μία φορά. Είναι τρελό. Ναι, φυσικά μπορώ να επιστρέψω πάλι. Αλλά δεν θα είναι ακριβώς όπως εκείνη τη στιγμή. Έχω μια διαδρομή σήμερα, την έχω κάνει διπλή. Τελικά πάντα πίσω. Και στην πραγματικότητα ήθελα να κρατήσω την κάμερα ανόητα και να σας αφήσω να συμμετέχετε. Και κάπως το έκανα αυτό. Νομίζατε ότι δεν το έκανα. Ασφαλώς, λογικό. Η παράκαμψη, οδήγησε στο να συναντήσω αυτόν τον αστείο, το λέω πάλι γέρο παράξενο, γιατί στεκόταν πραγματικά εκεί. Σκέφτηκα, γέροντα, πρέπει οπωσδήποτε να σε πάρω μαζί. Γίνεται εδώ πραγματικά πολύ ζέστη. Όταν εδώ κάπως, τα χωριά βρίσκονται εδώ νιώθω δύο εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά το ένα από το άλλο, βουνό πάνω, βουνό κάτω. Ακόμα και περπατώντας σου έρχεται ναυτία, όταν περπατάς τα φιδίσια. Και με αυτό το σακούλι από μπετόν. Και αυτός το δάχτυλο έξω. Και φυσικά, τον παίρνω μαζί. Και σταματάω και εκνευρίζονται στην Οyakien, που μπλοκάρω το δρόμο. Πρέπει πρώτα να αδειάσω εντελώς το κάθισμα του συνοδηγού μου. Από νερό πηγής μέχρι χυμό με ανθρακούχο και τσάι, συμπεριλαμβανομένου μπολ με ξηρούς καρπούς, σταφίδες και λοιπά. Το κάθισμα είναι απλά γεμάτο. Τελεία. Και έπρεπε πρώτα να το αδειάσω και μετά έπρεπε να του φτιάξω τρύπες και μετά τις σακούλες πρώτα μέσα, την σκάλα ξετυλιγμένη και μετά όλα προς τα πίσω πάλι μέσα, αφού κάθισε. Και υπάρχουν μερικές πληροφορίες που πραγματικά κατάλαβα. Δηλαδή πού μένει, μου είπε. Και πόσο χρονών είναι. Και το όνομά του το έχω ήδη αναφέρει. Και ελπίζω να το κατάλαβα λάθος. Ή από την άλλη, ανοησίες, βλακείες. Δηλαδή αν είμαστε πραγματικά και οι δύο το ίδιο νέοι, αγόρι μου είμαι σε φόρμα. Τρελό. Είμαι μισός σε ηλικία. Τρελό. Και καθόταν δίπλα μου και μου χτυπούσε όλη την ώρα στον ώμο και διηγόταν και διηγόταν και έδειχνε προς το ποτάμι κάτω και τα βουνά επάνω και, δεν έχω ιδέα, πιθανώς ολόκληρη την ιστορία των προγόνων του και πώς κατέληξε εκεί, διηγήθηκε. Και εγώ διηγόμουν τα πράγματά μου. Ήταν αστείο. Μετά φώναξα στο δρόμο και είπα, η σαύρα, να μην τρέξει τώρα μόνο κατευθείαν απέναντι, γιατί βγαίνω ή φρενάρω. Λοιπόν δεν ήταν δεμένος με ζώνη, ξέρεις. Δηλαδή αντέδρασε και πήγε αμέσως και πάλι στην άλλη πλευρά. Και μετά οδηγείς εκεί με τον Frankie, δηλαδή εγώ, και αυτός δίπλα μου. Και δεν κατάλαβα τίποτα. Ήταν ένας αστείος τραγουδιστός διάλογος. Και μετά χτύπησε πάλι πρώτα σε μένα, μετά στον Frankie και μετά πάλι έξω. Και όταν είχαμε αφήσει πίσω μας μια ήδη χοντρή ανηφόρα, 20, 22 τοις εκατό σε 1,2 χιλιόμετρα, τότε χάιδεψα έτσι τον Frankie, όπως κάνω πάντα, στην κονσόλα, τον χάιδεψα και είπα, ε, τα πήγες καλά. Και επ' αυτού χαϊδεύει την κονσόλα και σηκώνει και τους δύο αντίχειρες και χαίρεται και μου χαμογελάει, ξέρετε, έτσι με έν-δόντι, χεν-δόντι, έν-δόντι, χεν-δόντι. Και τα μάτια γελούν. Ναι, γελάς και εσύ, το άκουσα. Α, είστε εσείς. Λοιπόν, τότε εσείς. Ναι, είναι εντάξει. Ναι. Και μετά έχει πραγματικά ένα πολύ μικρό σπιτάκι. Πιστεύω, το εμβαδόν, θα έλεγα, 4 επί 5 μέτρα. Και το πράγμα έχει δύο ορόφους. Και υποθέτω, η διαμορφωμένη σοφίτα θα μπορούσε να είναι το διαμέρισμα για τους επισκέπτες. Και με καλωσορίζει ο σκύλος του. Και όλα είναι ωραία. Και χαίρεται και με σφίγγει και μιλάει όλη την ώρα. Και πιάνει την καρδιά του, σαν να με καλεί κάπου ή να ευχαριστεί ή κάτι τέτοιο, δεν ξέρω. Ήταν πανέμορφο. Δηλαδή φυσικά έχω μια ιδέα. Τα βρήκαμε πολύ καλά μαζί του. Και συνεχίζω χαμογελώντας και είμαι ευγνώμων που έκανα αυτόν τον βρόχο. Και που οδήγησα τον δρόμο πάλι πίσω. Αχ, πόσο όμορφα είναι εδώ. Πιστεύω θα τραβήξω πολύ γρήγορα μια φωτογραφία, πριν ανεβάσω τα βίντεο. Ε παιδιά, νιώστε αγκαλιασμένοι. Σας εύχομαι μια καταπληκτική συνέχεια του σημερινού απογεύματος. Εδώ είναι ήδη μια ώρα αργότερα, μου είπε κάποιος. Α ναι, το τηλέφωνο. Και σας εύχομαι ένα χαμόγελο παραπάνω. Και ίσως φανταστείτε απλά, ότι κάθεστε τώρα ακριβώς στο σημείο που κάθομαι εγώ. Και βλέπετε την εικόνα που βλέπω εγώ. Πρέπει να φανταστείτε πολλές πεταλούδες ακόμα. Και το ταλαντούχο από τα κουδούνια των αγελάδων, που κάπως 200 μέτρα πιο πέρα, μια μικρή αγέλη αγελάδων. Και το θρόισμα από τους ανέμους. Είναι καταπληκτικό. Ευχαριστώ.

Λοιπόν, τι να κάνω;
Δεν συναντιέμαι πια με κανέναν στον οποίο να μπορώ να τα πω όλα αυτά.
Παρεπιπτόντως, θα φτιάξω τώρα ένα Βαλκανικό Toast Hawaii, οπότε είναι αρκετά αστείο να το μοιραστώ αυτό. Σίγουρα!
Θα υπάρχει κάτι για τον έναν ή τον άλλον στο μέλλον.

Ξέρω για παράδειγμα ότι μεγάλα κείμενα και μεγάλα φωνητικά μηνύματα δεν θα ακούσει η Lu. Και εσύ δεν θα κοιτάξεις τις φωτογραφίες μου από το φαγητό. Επίσης, αυτό είναι αστείο, σίγουρα.

Ω, υπάρχει επίσης μια γάτα εδώ, εκτός από το ότι υπάρχει και ένας δεύτερος σκύλος.

Ακριβώς, κάθομαι πάνω στον ήλιο του απογεύματος, εδώ είναι ήδη, το ξέχασα, δηλαδή μια ώρα αργότερα.
Και είμαι καλά. Ευχαριστώ που ρωτάς.

Έχω ήδη πει την ιστορία από την είσοδο στη Σερβία, πώς αυτός, δεν έχω ιδέα, 25 ετών γεμάτος τεστοστερόνη, δεν έχω ιδέα, είχε μπράτσα σαν τους μηρούς μου, όχι όμορφα καθορισμένα, αλλά απλά καθαρή μάζα, ένας τέτοιος αυχένας ταύρου και ένα, δεν έχω ιδέα, γιγάντιο κεφάλι, μου, τον κοίταξα στα μάτια και είπα, εντάξει, κατάλαβα, αυτός έχει σίγουρα την απογοήτευση της όψιμης γέννησης!
Θα ήθελε να είχε πάρει μέρος από το `92 έως το `95, σίγουρα. Γαμώτο, ρε φίλε, τρομερά έντονο!
Το βλέπεις στους ανθρώπους!
Και ήταν εντελώς, θα ήθελε περισσότερο με ένα γιγάντιο πολυβόλο κάπως με βλήματα να πέφτουν γύρω του, κατά προτίμηση φυσικά να τα είχε ρίξει εκείνος. Τέτοιος ηλίθιος, συγγνώμη! Και γι' αυτό με μάλωσε κιόλας, επειδή φλέρταρα με την συνάδελφό του και εκείνη μου χαμογελούσε!
Νομίζω, αυτό ήταν.
Και επειδή εκείνος την κυνηγάει εδώ και καιρό, έτσι βρίσκω την ιστορία όμορφη τώρα, με έβαλε για τα καλά στο μάτι!
Οι άνθρωποι είναι αστείοι, σίγουρα! Δεν με συμπαθούσε. Ίσως έπρεπε να είχα οδηγήσει με παντελόνι και όχι με εσώρουχο, γιατί όταν γύρισα για να πάρω το "Driver License", είχα το κώλο μου έξω από το παράθυρο.
Έτσι είναι όταν ταξιδεύω με τον Frankie.
Η ιδέα να το δω έτσι ή να το ανακεφαλαιώσω μου ήρθε παρεπιπτόντως επειδή το έζησα ξανά σήμερα. Και εκεί ήταν, επειδή μπορούσαν Αγγλικά, εκείνος όχι, ήταν το σημείο που είπα ότι δεν καταλαβαίνω "προτάσεις μιας λέξης", δηλαδή στην ερώτηση, δηλαδή δεν ήταν ερώτηση, αλλά είπε, "Passport, Driver License and Car Document!!!", και του χαμογέλασα και είπα, "yes, I have" και συνέχισα να του χαμογελώ.
Λοιπόν, ίσως να κάνω όντως ένα podcast. Δηλαδή, εκείνο που είχα αρχίσει με τον Björne, υπάρχουν μερικά επεισόδια από αυτό. Ήταν επίσης μερικά αρκετά αστεία, σίγουρα. Δηλαδή, εγώ το θεώρησα! Μερικοί άλλοι τα βρήκαν επίσης αστεία.
Ω ρε, πολιτισμός γλώσσας, αυτό είναι. Το θέμα της λέξης.
"Η θέλησή μου είναι η πραγματικότητά μου", αυτό στοιχειώνει το κεφάλι μου εδώ και εβδομάδες. Σίγουρα θα κάνω κάτι με αυτό. Θα δούμε. Και για όλους εσάς για τους οποίους είναι πολύ, ξέρετε, απλά "σκρολάρετε", τότε είναι εντελώς χαλαρά.
Εγώ δεν το βλέπω έτσι κι αλλιώς. Και όταν η ιστοσελίδα είναι online, τότε ακόμη περισσότερο όχι.
Τότε το κανάλι ελπίζω θα γεμίζει τακτικά με όλη τη δύναμη. Απλά για τα τρία, τέσσερα, επτά άτομα που τους αρέσει αυτό, το πρωί, κάπως στο αυτοκίνητο καθοδόν για τη δουλειά, να ακούνε ένα 20λεπτο φωνητικό μήνυμα από εμένα και να το γιορτάζουν. Ή το βράδυ, εξαρτάται πάντα. Και αυτοί που είναι αγχωμένοι, δεν το κάνουν αυτό σε κάθε περίπτωση. Είναι εντάξει.
Αυτό πηγαίνει προς την κατεύθυνση της βάσης των φανατικών. "Στο αυτοκίνητο με τον Iven." Όχι, λέγεται "Ο Frankie κι εγώ", σίγουρα. Δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα σε αυτό. Ίσως να υπάρχουν και μερικοί υπότιτλοι στις αντίστοιχες κατηγορίες. Πρέπει να μιλήσω με τον André. Αν είναι καλά ελπίζω και είναι υγιής. Δηλαδή πλήρως αναρρωμένος και έχει τον χρόνο και τη διάθεση.
Λόγω αυτού το project καθυστερεί λίγο τώρα. Που δεν είναι κακό! Συμβαίνει!!!
Ακριβώς. Έχω ήδη λάβει κάποιες πληροφορίες. Φαίνεται ότι η συνάντηση στη Sofia θα γίνει στο τέλος της εβδομάδας. Δηλαδή Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο. Θα δούμε.
Και μετά συνεχίζει από εκεί. Στην Eva. Με την οποία επίσης επικοινωνώ αστεία και το γιορτάζει πολύ. Ότι σου στέλνω στα Γερμανικά. Όχι, φυσικά όχι. Ναι βέβαια.
Παιδιά, είναι τόσο όμορφα. Ήσυχα εδώ. Δηλαδή εκτός από αυτή τη γαμημένη πισίνα. Δηλαδή αυτή την αντλία που λειτουργεί εκεί. Ή ό,τι άλλο. Φίλτρο. Δεν έχω ιδέα. Με ενοχλεί λίγο. Και νομίζω είναι νερό με χλώριο. Τότε δεν θα μπω εκεί έτσι κι αλλιώς. Τότε προτιμώ να κάνω ένα ντους στην ύπαιθρο εδώ. Παρόλα αυτά κάθομαι σε αυτόν τον ήλιο του απογεύματος, που ξεδιπλώνει μια τόσο υπέροχη δύναμη. Τόσο ευχάριστο. Και κοιτάζω σκαθάρια που απλώνουν τα φτερά τους. Δεν πετούν, αλλά απλά το βρίσκουν ωραίο που ο ήλιος χτυπάει ακόμα εκεί. Και ακούω τα πουλιά. Μεταξύ άλλων εμένα. Είμαι το αρχηγό πουλί εδώ. Και κοιτάζω γύρω μου. Και εν τω μεταξύ κότες τρέχουν γελοία εδώ γύρω. Δηλαδή η κότα μόλις έκανε ένα απίστευτο σπριντ. Με φτερά κολλημένα και κεφάλι κάτω. Δεν ξέρω αν αυτό είναι κάποια προπόνηση εδώ σε αυτές; Υπάρχει τέτοια προπόνηση; Άκουσα ότι υπάρχει Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Πώς είναι εκεί άραγε; Υπάρχει ήδη Παγκόσμιος Πρωταθλητής; Νομίζω ότι το επεκτείνουν. Θα διαρκέσει τουλάχιστον μια εβδομάδα. Τέλος πάντων. Δηλαδή για όλους εσάς που βλέπετε ποδόσφαιρο. Πρόσφατα πήρα ένα φωνητικό μήνυμα από κάποιον που μου είπε ότι δεν βλέπει καθόλου ποδόσφαιρο. Το βρίσκει κάπως εντελώς ανόητο. Και στην ερώτησή μου τι κάνει απόψε το βράδυ, λέει, λοιπόν, θα πάω να δω ποδόσφαιρο. Αχ, είναι τόσο ωραίο. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Καθόλου. Και αυτό το βρίσκω ωραίο. Χέι, να έχετε ένα ωραίο βράδυ, παιδιά. Σας εύχομαι ένα τεράστιο, παχύ χαμόγελο στο πρόσωπο. Μεγάλο αγκάλιασμα. Μέχρι τότε.