Ποδηλατική εκδρομή στη Sozopol 😅

Τι να σας πω; Πέρασαν και πάλι τρεις μέρες και σε αυτές τις τρεις μέρες συνέβησαν φυσικά και πάλι πάρα πολλά. Και για εκείνη τη μια μέρα θέλω φυσικά ευχαρίστως να σας μιλήσω. Είναι η μέρα που ανέβηκα στο ποδήλατο, αφού είχα επισκεφθεί μεταξύ Tschernomoretz και Sosopol τον Steuern. Και αυτή η θέα της Sosopol οδήγησε τον Steuern να πει, πρέπει οπωσδήποτε να πας εκεί. Είναι μια υπέροχη παλιά πόλη. Και σε αυτή την παλιά πόλη βρίσκεται κυριολεκτικά μια συγκεντρωμένη καλλιτεχνική και πολιτιστική σκηνή. Έτσι λοιπόν ξεκίνησα πραγματικά στην πνιγηρή ζέστη και πήγα στην Sosopol. Και αυτό που βίωσα εκεί είναι κλασικό, όπως σίγουρα το γνωρίζετε και εσείς από άλλες παλιές πόλεις που γιορτάζονται τουριστικά. Το μέρος ήταν γεμάτο, λίγο πολύ. Υπάρχουν πανέμορφα παλιά σπίτια, χωρίς αμφιβολία. Υπάρχουν ονειρικές πλατείες και μερικές από αυτές τις απαθανάτισα φωτογραφικά και τις μοιράζομαι μαζί σας, για να σας πω μετά ότι επέστρεψα εδώ το βράδυ αρκετά εξαντλημένος. Γιατί είναι ένα μικρό κομμάτι ανηφορικό, κατηφορικό. Και όχι ακριβώς πέντε χιλιόμετρα στη γωνία, αλλά είναι, αν θυμάμαι σωστά, χάθηκα και πέντε φορές και κατέληξα δύο από αυτές σε αδιέξοδα, κάτι που με τη σειρά του σημαίνει ότι αυτά βρίσκονταν στο τέλος σε μια κοιλάδα. Έπρεπε λοιπόν να ανεβαίνω τους αντίστοιχους λόφους ξανά και ξανά, για να φτάσω εκεί που ήθελα να φτάσω. Παρόλα αυτά όπως είπα, υπέροχο. Δεν θα έλεγα οπωσδήποτε ότι αξίζει το ταξίδι, αλλά κάπως ναι. Ήταν όμορφο, σίγουρα. Αν αγνοήσω τώρα αυτό που μου συνέβη προσωπικά εκεί, πήγα λοιπόν και σε ένα περίπτερο, δεν το λένε έτσι εκεί, και πήρα κάτι να πιω. Και μπροστά του υπήρχε μια μικρή πλατεία, τριγύρω εστιατόριο, αλλά αυτή η πλατεία ήταν σαν ένα μικρό, μικρό νησίδα ήρεμης κυκλοφορίας. Και κάθισα εκεί και είδα στα όρια του οπτικού μου πεδίου, πώς μια ηλικιωμένη κυρία καθισμένη στο εστιατόριο, καπνίζοντας, κάλεσε αμέσως κάπως μια νεαρή γυναίκα, η οποία πετάχτηκε αμέσως και ήρθε σε μένα με ένα μενού και στάθηκε μπροστά μου. Είχε ένα τσαλακωμένο πρόσωπο και μου πέταξε το μενού στο τραπέζι. Κάθισα εκεί, την κοίταξα και είπα, όχι, όλα καλά, έχω το ποτό μου εδώ. Και αυτή, όχι, δεν μπορείς να πίνεις εδώ. Τότε είπα, εντάξει, τότε δεν μπορώ να πιω εδώ, σηκώθηκα και κάθισα δυόμισι μέτρα παρακάτω στο κράσπεδο, πήρα ένα τσιγάρο και αναρωτήθηκα γιατί άραγε είναι άδειο αυτό το μέρος, γιατί δεν κάθεται κανείς εκεί, ούτε στο εστιατόριο. Μήπως αυτό οφείλεται στο ότι είναι απλά εκνευρισμένοι από τουρίστες που πηγαίνουν στο περίπτερο, παίρνουν κάτι να πιουν ή ένα παγωτό και μετά απλά κάθονται στα ελεύθερα τραπέζια. Από τη δική μου οπτική είναι πάντα καλύτερα να έχεις μια σχεδόν γεμάτη περιοχή, όπου κάθονται άνθρωποι, γιατί αυτό συνήθως προσκαλεί και άλλους ανθρώπους να εγκατασταθούν εκεί. Εν πάση περιπτώσει, ήταν μια όμορφη εκδρομή, σίγουρα. Και όταν έφτασα εδώ, με υποδέχτηκε ένα ηλιοβασίλεμα που ήταν πραγματικά φανταστικό, χωρίς αμφιβολία. Οι ενημερώσεις για τις άλλες μέρες, που φυσικά περιλαμβάνουν και πάλι αστείες μικρές ιστορίες, θα έρθουν σύντομα. Ίσως τα καταφέρω αύριο, θα δούμε. Έχω τελειώσει με τον ιστότοπο στο βαθμό που λειτουργεί και τρέχει, χάρη στον André. Και επειδή είναι τώρα στο φεστιβάλ, δεν έχουμε επί του παρόντος τις προγραμματισμένες αντίστοιχες ενημερώσεις που κάναμε, αλλά το αφήνω απλά να τρέχει. Είμαι καλά, είμαι χαλαρός και η ιδέα της επόμενης εβδομάδας να ξεκινήσω για τη Velika παίρνει όλο και πιο ξεκάθαρες, πιο συγκεκριμένες μορφές. Ανυπομονώ, σίγουρα. Σε όλους σας εύχομαι μια υπέροχη συνέχεια του σημερινού βραδιού. Σας εύχομαι ένα χαμόγελο παραπάνω και ειρηνικές, χαρούμενες στιγμές. Μεγάλο, παχύ αγκάλιασμα για όσους από εσάς σκοπεύουν να το δεχτούν. Μέχρι τότε. Αντίο.