Παρεμπιπτόντως, αυτή είναι η θέα μου όταν ξυπνάω το πρωί 🥰

Αυτή είναι, παρεμπιπτόντως, η θέα μου από το κρεβάτι μου στο Frankie, όταν ανοίγω τα μάτια μου το πρωί...

"Life is the sea, you are the lighthouse!

Be strong brother and enjoy the sunrise every day! 😊"

Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό μήνυμα από έναν άνθρωπο, σε αυτή την περίπτωση Stoyan, που φυσικά με έπιασε συναισθηματικά εντελώς 🥰😢❤️ και για το οποίο είμαι τόόόσο ευγνώμων 🙏

Το σύμπαν πάντα χτυπάει τη σωστή στιγμή 😂

Γιατί; Επειδή αντιμετωπίζω αυτή τη στιγμή "κατηγορίες" από "φίλους/γνωστούς" που είναι τόσο "παράταιρες" που αναρωτήθηκα για λίγο αν δεν θα ήταν πιο λογικό να διακόψω απλά όλες τις επαφές (εκτός από 2-3)...

Αλλά συνεχίζω, δεν τα παρατάω και γράφω κάτι γι' αυτό στο "frankieundich.de" και ίσως και στο insta......και επειδή η χθεσινή μέρα χαρακτηρίστηκε από την προσπάθειά μου να φτάσω στο Keramoti με έναν "πιο σύντομο" από τον επίσημο δρόμο...

Μόνο η μία πλευρά...δεν έβγαλα φωτογραφία της άλλης 🤪

Λουλούδια στην έρημο αλατιού ❤️

...και υπάρχει και ένα μέρος για μια τελετή...έχει να κάνει με κάτι που έγινε εκεί το 1942...

Δεν μπόρεσα να αντισταθώ, να πάω τελικά στο Keramoti με τον κανονικό δρόμο για να αγοράσω ένα καινούριο λάστιχο
..

Οπότε ξεκίνησα σήμερα το πρωί, φυσικά μετά την προπόνησή μου στην παραλία, αν και δεν κολύμπησα, για την επόμενη μεγαλύτερη πόλη, που απέχει 18χλμ σε ευθεία γραμμή, με τον "τρεμάμενο" πίσω τροχό, χρησιμοποιώντας το Google-Maps, για να διαπιστώσω μετά από 26χλμ ότι χρειάζομαι μια βάση για το τηλέφωνό μου στο τιμόνι. Το τηλέφωνο στην τσέπη του παντελονιού κάνει το Maps να "προσθέτει" μερικούς νέους ενδιάμεσους σταθμούς 🤣 Δεν πειράζει, βρήκα ένα κατάστημα ποδηλάτων και ο Dimitris ήταν εκπληκτικός 🥰 Μου πήρε μόνο 24 ευρώ για το καινούριο λάστιχο, μια καινούρια σαμπρέλα, υλικά επιδιόρθωσης και τη χρήση των εργαλείων του. Και είχαμε, ανάμεσα σε όλους τους πελάτες που εξυπηρετούσε και τη δουλειά του, μια όμορφη ανταλλαγή απόψεων για την τρέχουσα εποχή μας, καθώς και για τους ανθρώπους γύρω μας. Συναρπαστικό πώς συναντώ ξανά και ξανά ανθρώπους που έχουν έναν σχεδόν πανομοιότυπο κανόνα αξιών, τον οποίο και εγώ υποστηρίζω. Στο τέλος συμφωνήσαμε στην ειρήνη, την αγάπη, την αλήθεια και την ειλικρίνεια, με αυτόν και εμένα να βάζουμε την δεξιά μας παλάμη στην καρδιά μας, ενώ συμπληρώναμε ο ένας τον άλλον κατά τον αποχαιρετισμό! ❤️

Apropos συναντήσεις με ανθρώπους! Στον δρόμο της επιστροφής, με μια παράκαμψη στο Κεραμωτή, για να δω ξανά τον Hristo και την οικογένειά του, αφού αύριο επιστρέφουν στη Βουλγαρία και ήθελα να περάσω και από το άλλο κρεοπωλείο στην πόλη (ΝΑΙ, το κρέας είναι πιο φθηνό από το ψωμί 😂), στο 18ο χιλιόμετρο (εδώ έχει 36° στη σκιά, είχα όλη την ώρα αντίθετο άνεμο και τον καυτό ήλιο κατάμουτρα στο σώμα μου 🙄😅😜) μου ήρθε όρεξη για κάτι γλυκό και σταμάτησα στον φούρνο στον κεντρικό δρόμο...ήταν έτοιμος να κλείσει, αλλά με κοίταξε και σκέφτηκε, θα λιποθυμήσει αν δεν του πουλήσω τίποτα! Έτσι μου πούλησε μια επίπεδη τηγανίτα με κρέμα νουγκά που είναι συνηθισμένη εδώ και έναν καφέ και μετά έφυγε να προμηθεύσει τα ξενοδοχεία της περιοχής! Έξω καθόταν ένας μεγαλύτερος τύπος, με τον οποίο μιλούσε συνέχεια, που όπως αποδείχτηκε αργότερα, ήταν ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού και πατέρας του νεαρού. Έπρεπε να το είχα καταλάβει....φορούσε το ίδιο μπλουζάκι, στο οποίο φαινόταν το όνομα του φούρνου 🙄 ...Εν πάση περιπτώσει...ο Δημήτρης (ναι, χαμογέλασα κι εγώ, αν και συστηθήκαμε μόνο όταν αποχαιρετιστήκαμε 🤣) κι εγώ είχαμε ακριβώς την ίδια συζήτηση, όπως με τον Δημήτρη από το ποδηλατάδικο προηγουμένως! Δεν το φαντάζεσαι! Υπάρχουν επίσης και άλλες ομοιότητες, εκτός από τις αξίες μας...έχει 2 γιους και μία κόρη, τους οποίους αγαπά, αλλά αναρωτιέται τι έκανε λάθος ...δεν αντέχει άλλο όλη αυτή τη βλακεία που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία 20 χρόνια εδώ, είναι 2 χρόνια μικρότερός μου και παραδίδει τα 3 μαγαζιά του (2 φούρνους και μία ταβέρνα) σε 2 χρόνια, αν και δεν ξέρει αν τα παιδιά του θέλουν να τα αναλάβουν...Μου έδειξε όμως με λαμπερά μάτια το όνειρό του (βίντεο από το οικόπεδο, από το περίφραγμα με το παχύ ελάφι, 3 θηλυκά ελάφια και 2 νεαρά, καθώς και την φυτεία του με ακτινίδια), στο οποίο σκοπεύει να αφοσιωθεί πλήρως, αφού αυτό θα του απαιτεί το πολύ 4 ώρες την ημέρα. Ελπίζει επιτέλους να μπορεί να κοιμάται ήσυχος! Του το ευχήθηκα ❤️

α, ναι..."παρεμπιπτόντως"...το Δέλτα του Νέστου είναι πιθανώς η μεγαλύτερη περιοχή καλλιέργειας ακτινιδίων εκτός Νέας Ζηλανδίας (αν και δεν ξέρω αν εκεί καλλιεργούν ακόμα ακτινίδια ...ΧΑΧΑ...)! Σήμερα έκανα 2 διαφορετικές διαδρομές και διένυσα 42 χλμ. Για περίπου 30χλμ υπήρχαν αριστερά και δεξιά φυτείες ακτινιδίων με έκταση χωραφιών που υπολόγισα ότι ήταν μεγαλύτερη από 3 χλμ...κάθε φορά που έπρεπε να ανηφορίσω, μπορούσα να το εκτιμήσω περίπου...ΧΑΧΑ...Ο Δημήτρης μου εξήγησε ότι αυτή η μορφή "γεωργίας" έχει αναπτυχθεί εδώ τα τελευταία 20 χρόνια, επειδή όλοι θέλουν οπωσδήποτε να τρώνε αυτά τα πράγματα. Και σε αντίθεση με πεπόνια, ντομάτες, καλαμπόκι, κρασί, ροδάκινα, νεκταρίνια, αχλάδια και μήλα, ...δεν προκαλούν καθόλου δουλειά!!! Χρειάζονται απλώς απίστευτα πολύ νερό, το οποίο οι ιδιοκτήτες των φυτειών το αντλούν από τις γύρω ποταμικές κοίτες και λίμνες (Δέλτα Νέστου!!!) συνήθως με την αντλητική ισχύ παλιών, παροπλισμένων τρακτέρ, που κάθε 3 χλμ τα έβλεπα να στέκονται στα καλάμια, να "τσουρουφλίζουν" μπροστά τους. Όπως στο Δέλτα του Έβρου, αλλά διαφορετικά, αφού εκεί καλλιεργούν ρύζι 🫣🙄😂👍

Φυσικά επισκέφτηκα τον Hristo και την οικογένειά του στην παραλία...ήταν όμορφο και αστείο και συγκινητικό ταυτόχρονα....όχι, μάλλον το ένα μετά το άλλο...όμορφο, γιατί ο μεγαλύτερος γιος του, που έκανε και τον "διερμηνέα", μου εξήγησε τι σήμαινε η νέα συνάντηση για τον πατέρα του (και για τα αγόρια), αστείο, γιατί ο Hristo χθες έπαιζε χαρτιά στην παραλία και κάηκε η δεξιά πλευρά του πάνω μέρους του σώματός του και κάθε φορά τινάζονταν όταν κάναμε πρόποση με τις μπίρες μας (7 ΕΥΡΩ το ποτήρι και εγώ πλήρωσα το λογαριασμό, αφού προχθές με κέρασε ο Hristo 😳, μην ανησυχείτε, σήμερα μπόρεσα να ευχαριστήσω έναν αγαπημένο άνθρωπο που πάτησε το κουμπί "buy me a coffee" 🙏) 😂! Manolo, μπορώ να σε αναφέρω εδώ με το όνομά σου, γιατί στην πραγματικότητα εσύ πλήρωσες το λογαριασμό!? 😜 (ναι, μπορώ να επεξεργαστώ όλα αυτά αργότερα 😎) Και ήταν συγκινητικό όταν ο μικρότερος ήρθε στο τραπέζι μας, ήταν λυπημένος και θυμωμένος, διηγήθηκε την ιστορία του, έγινε για λίγο ΔΥΝΑΤΑ, άρχισε να κλαίει (πραγματικά λυγμούσε και τα δάκρυα, καθώς και οι μύξες έτρεχαν) και δέχτηκε την αγκαλιά που του πρόσφερα! Τον κράτησα άνετα 3 λεπτά, ηρέμησε και χαμογέλασε και απομακρύνθηκε από μένα με ευγνωμοσύνη....❤️....τι ΣΤΙΓΜΗ...ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ αγαπημένο ΣΥΜΠΑΝ 🙏🙏🙏

Και ενώ κάθομαι εδώ στον Frankie

3 ώρες αργότερα 😍😂👍

Το ΛΑΤΡΕΥΩ ...❤️

Γρίφος με εικόνες 😂 Ανυπομονώ να δω τι θα πείτε...😁