Πότε ξεμάθαμε να είμαστε αληθινοί;

Πότε ξεμάθαμε να είμαστε αληθινοί; Βοηθήστε με. Ξέχασα την ημερομηνία.... Πρέπει να συνέβη κάποια στιγμή, ανάμεσα σε όλες τις Κυριακάτικες ομιλίες για αξίες. Ο καθένας τις κουβαλάει επιδεικτικά μπροστά του σαν κονκάρδα: Αυθεντικότητα. Ειλικρίνεια. Ανεκτικότητα. Αγάπη. Σεβασμός. Τις ποστάρει, τις αναφέρει, κουνάει ευλαβικά το κεφάλι όταν τις προφέρουν άλλοι. Και μετά κανείς δεν τηρεί τον λόγο του, όταν πρόκειται για το εντελώς απλό να επικοινωνήσει, όπως υποσχέθηκε!; Τις τελευταίες εβδομάδες εννέα άνθρωποι μου έδωσαν μια ημερομηνία. Μερικοί μάλιστα και ώρα. Ένα ραντεβού που όρισαν οι ίδιοι, χωρίς να τους ρωτήσω, χωρίς να τους παρακαλέσω — λες και ήθελαν να μου χαρίσουν κάτι: Αξιοπιστία. Κανείς δεν επικοινώνησε! Έτσι ρώτησα τι προέκυψε. Και πήρα πίσω: "Αυτό το παίρνω τώρα σαν κατηγορία. Δεν είναι ιδιαίτερα δίκαιο από εσένα." Δίκαιο. Λες και η υπενθύμιση του δικού σου λόγου είναι η πραγματική προσβολή — και όχι η ίδια η σπασμένη υπόσχεση. Όποιος κηρύττει ειλικρίνεια και κλείνεται στην πρώτη ειλικρινή ερώτηση, δεν κατάλαβε ποτέ τη λέξη. Όποιος έχει την αγάπη στο στόμα και δεν βρίσκει χρόνο για τους ανθρώπους που αγαπάει, εξαπατά τον εαυτό του με ετικέτες. Και όμως, την ίδια εβδομάδα, πέντε αντίθετες αποδείξεις, που δεν τις αναζήτησα — απλά συνέβησαν!!! Ένας άντρας που γνώρισα πριν μια εβδομάδα στα βουλγαρικά βουνά, καθόταν με την οικογένειά του σε ένα πολυσύχναστο beach bar στην Ελλάδα, ανάμεσα σε καλά 400 ανθρώπους σε ξαπλώστρες και κάτω από ομπρέλες — 500 μέτρα σε ευθεία γραμμή από τη θέση του Frankie, χωρίς να ξέρει ότι ήμουν καν κοντά. Και παρόλα αυτά με ανακάλυψε, ακριβώς τη στιγμή που περπατούσα κατά μήκος της παραλίας πίσω στον Frankie. Πόσο πιθανό είναι αυτό; Την ημέρα της αναχώρησής του οδήγησα τα 14 χιλιόμετρα μέχρι εκεί στους 36 βαθμούς, μόνο για να αποχαιρετηθώ σωστά. Δύο μέρες νωρίτερα ο μικρότερος γιος του καθόταν ξαφνικά στο τραπέζι μας κλαίγοντας, θυμωμένος για κάτι που του είχε συμβεί. Τον αγκάλιασα, τον κράτησα τρία λεπτά, μέχρι που από το λυγμό έγινε ένα χαμόγελο. Χωρίς καμία λέξη. Χωρίς ραντεβού. Απλά να είσαι εκεί, τη στιγμή που μετρούσε. Και δύο φορές, ανεξάρτητα η μία από την άλλη, σε μία μέρα, με δύο άντρες που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους και τυχαίνει να λέγονται και οι δύο Δημήτρης — ένας ποδηλατάδικος, ένας φούρναρης — η συζήτηση κατέληξε στο ίδιο σημείο: Ειρήνη, αγάπη, αλήθεια, ειλικρίνεια. Και οι δύο έβαλαν στο αποχαιρετισμό το δεξί χέρι στην καρδιά. Χωρίς συνεννόηση. Χωρίς να έχω θέσει εγώ το θέμα. Πέντε άνθρωποι, που μου ήταν ξένοι μέχρι πρότινος, έζησαν σε λίγες μέρες περισσότερη αλήθεια από εννέα, που με ξέρουν χρόνια και μου έδωσαν τον λόγο τους. Αυτή είναι η πραγματική απόδειξη: Η αλήθεια δεν είναι τυχαία συνέπεια της οικειότητας. Είναι μια απόφαση που παίρνεις εκ νέου κάθε στιγμή — ακόμα και με ξένους, ακόμα και χωρίς ραντεβού, ακόμα και όταν έχει 36 βαθμούς στη σκιά και πρέπει να διανύσεις 14 χιλιόμετρα για αυτό. Θα συνεχίσω να λέω ειλικρινά αυτό που βλέπω, ακόμα κι αν μερικές φορές το παίρνουν ως κατηγορία. Γιατί η εναλλακτική — να σιωπήσω, να συνεχίσω να χαμογελώ, να το δεχτώ — θα ήταν πιο ανειλικρινής από οποιαδήποτε άμεση ερώτηση. Και δεν ταξιδεύω τον κόσμο για να ξεμάθω ακριβώς αυτό που μου είναι πιο σημαντικό: ότι μια λέξη διατηρεί την αξία της, ή δεν την προφέρεις καθόλου. "Life is the sea, you are the lighthouse. Be strong brother and enjoy the sunrise every day." — Stoyan, μέσα σε αυτή την εβδομάδα, χωρίς να του ζητηθεί, χωρίς να το απαιτήσω. Ένας φάρος δεν υπόσχεται τίποτα. Στέκεται. Μουσική συνοδεία από "The Truth" των Clawfinger — όποιος ξέρει το τραγούδι, ξέρει για τι πρόκειται στην πραγματικότητα εδώ: https://youtu.be/ytFCrjRNi7k?si=7naVLSbOxWbTu79i

https://www.instagram.com/p/DcMRzQJDkaZ/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=MzRlODBiNWFlZA==