როდის დავივიწყეთ გულწრფელობა?

როდის დავივიწყეთ ჭეშმარიტად ყოფნა? დამეხმარეთ. დავივიწყე თარიღი.... ეს ალბათ მოხდა ფასეულობების შესახებ ყველა იმ საზეიმო სიტყვებს შორის. ყველა მათ პლაკატივურად ატარებს წინ, როგორც ბედჯს: ავთენტურობა. გახსნილობა. ტოლერანტობა. სიყვარული. პატივისცემა. ადამიანები აქვეყნებენ მათ, ციტირებენ, თავს ღონივრად უქნევენ, როცა სხვები წარმოთქვამენ. და მერე არავინ იცავს სიტყვას, როცა საქმე ბანალურად იმას ეხება, რომ მოგვეცა ხმა, როგორც დაგვპირდა!? ბოლო კვირებში ცხრა ადამიანმა მითხრა თარიღი. ზოგმა საათიც კი. ვადა, რომელიც თავად დაუსახავთ, მოუთხოვარად, მოუწოდებლად — თითქოს რაღაცას მაჩუქებდნენ: საიმედოობას. არავინ მომიწერა! ამიტომ ვკითხე, რა შეეშალა. და მივიღე პასუხი: "ახლა ამას ბრალდებად აღვიქვამ. არც ისე სამართლიანია შენი მხრიდან." სამართლიანი. თითქოს საკუთარი სიტყვის გახსენება არის ნამდვილი თავდასხმა — და არა თავად დარღვეული დაპირება. ვინც გახსნილობას ქადაგებს და პირველივე გულწრფელ კითხვაზე იხურება, არასოდეს გაუგია ეს სიტყვა. ვისაც სიყვარული აქვს ტუჩებზე და არ პოულობს დროს იმ ადამიანებისთვის, ვისაც უყვარს, საკუთარ თავს ატყუებს. მაგრამ იმავე კვირაში, ხუთი საპირისპირო მტკიცებულება, რომელსაც არ ვეძებდი — უბრალოდ მოხდა!!! კაცი, რომელსაც ერთი კვირის წინ ბულგარეთის მთებში გავიცანი, ოჯახთან ერთად იჯდა ხალხმრავალ სანაპირო ბარში საბერძნეთში, დაახლოებით 400 ადამიანს შორის ჩაისაბებსა და ქოლგების ქვეშ — 500 მეტრის სიშორეზე ფრენკის სადგომიდან, მაშინ როცა არც კი იცოდა, რომ მახლობლად ვიყავი. და მაინც აღმომაჩინა, სწორედ იმ მომენტში, როცა სანაპიროზე ფრენკისკენ ვბრუნდებოდი. რამდენად ალბათია ეს? მისი გამგზავრების დღეს 36 გრადუსში 14 კილომეტრი გავიარე მისკენ, მხოლოდ იმისთვის, რომ სათანადოდ დავემშვიდობე. ორი დღით ადრე მისი უმცროსი ვაჟი უეცრად ტიროდა ჩვენს მაგიდასთან, გაბრაზებული რაღაცის გამო, რაც მოხდა. ხელში ჩავკრე, სამი წუთი ვიპყარი, სანამ ქვითინი ღიმილად არ გადაიქცა. სიტყვა არ დასჭირდა. ვადა არ დასჭირდა. უბრალოდ იქ ყოფნა, იმ მომენტში, როცა ეს მნიშვნელოვანი იყო. და ორჯერ, ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად, ერთ დღეს, ორ კაცთან, რომლებიც არ იცნობენ ერთმანეთს და ორივეს შემთხვევით დიმიტრის ჰქვია — ველოსიპედის გამყიდველი, პურის მცხობელი — საუბარი ერთსა და იმავე წერტილში დამთავრდა: მშვიდობა, სიყვარული, ჭეშმარიტება, გულწრფელობა. ორივემ დამშვიდობებისას მარჯვენა ხელი გულზე დაიდო. შეთანხმების გარეშე. იმის გარეშე, რომ მე თემა მომეცა. ხუთმა ადამიანმა, რომელსაც ადრე უცხო ვიყავი, რამდენიმე დღეში მეტი ჭეშმარიტება გამოიჩინა, ვიდრე ცხრამ, რომლებიც წლებია მიცნობენ და სიტყვა მომცეს. ეს არის ნამდვილი მტკიცებულება: ჭეშმარიტება არ არის სიახლოვის შემთხვევა. ეს არის გადაწყვეტილება, რომელსაც ყოველ მომენტში ახლიდან იღებ — უცხოებთანაც, ვადის გარეშეც, მაშინაც როცა ჩრდილში 36 გრადუსია და ამისთვის 14 კილომეტრი უნდა გაიაროს. კვლავ გულწრფელად ვიტყვი, რასაც ვხედავ, მაშინაც კი როცა ეს ზოგჯერ ბრალდებად აღიქმება. რადგან ალტერნატივა — დუმილი, ღიმილის გაგრძელება, მიღება — უფრო არაგულწრფელი იქნებოდა ყოველგვარ პირდაპირ კითხვაზე. და მე არ ვმოგზაურობ მსოფლიოში, რომ სწორედ ის დავივიწყო, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია: რომ სიტყვას ღირებულება რჩება, ან საერთოდ არ წარმოთქვა. "Life is the sea, you are the lighthouse. Be strong brother and enjoy the sunrise every day." — სტოიანი, ამ კვირის შუაში, მოუთხოვარად, მოულოდნელად. შუქურა არაფერს პირდება. ის უბრალოდ დგას. მუსიკალურად თან ახლავს "The Truth" Clawfinger-ისგან — ვისაც ეს სიმღერა იცის, იცის, რაზეც ეს სინამდვილეში არის: https://youtu.be/ytFCrjRNi7k?si=7naVLSbOxWbTu79i

https://www.instagram.com/p/DcMRzQJDkaZ/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=MzRlODBiNWFlZA==