...και μετά συνεχίστηκε το ταξίδι...και ναι, το λατρεύω πάντα λίγα B

Λοιπόν και μετά ήταν επίσης έτσι, που το πλοίο ήταν κατάμεστο, εντούτοις τα πήγα αρκετά καλά με τον υπεύθυνο ορόφου, όπως και να το λένε αυτό, στο πλοίο, κάτι που οδήγησε στο να περάσω πραγματικά τη νύχτα μου στο Fränki. Δεν χρειάστηκε λοιπόν να είμαι ανάμεσα στους κατά συναίσθηση 100.000 ανθρώπους, που ταξίδευαν σε αυτό το γιγαντιαίο πλοίο, και αυτό ήταν αρκετά ωραίο, γιατί έτσι ήταν απλά ξεκάθαρο, δεν θα καταλάβω καθόλου από αυτή την τρέλα των πολλών ανθρώπων. Μετά από τις εβδομάδες που πέρασα περισσότερο σε μοναξιά, αυτό ήταν για μένα επίσης υπερβολικά πολύ. Το απόλαυσα να είμαι μόνος κάτω στην κοιλιά του πλοίου, μετά ήμουν επίσης από τους πρώτους που βγήκαν έξω, έδωσα ξανά χαιρετισμό στον υπεύθυνο, τον ευχαρίστησα ξανά που δεν είπε τίποτα, γιατί είναι απαγορευμένο πλέον, για όποιον λόγο, δεν έχω ιδέα, θέλουν πιθανώς κάπως να πουλήσουν πράγματα, κάτι που πιθανώς δεν τους βγαίνει αν κάποιος μένει στο μικρό του, γλυκό τροχόσπιτο. Έτσι είχα έναν τεράστιο, υπέροχο καφέ σήμερα το πρωί και ταξίδεψα σχετικά ήρεμα τη διαδρομή από Rehaglion προς Rethymnum, νομίζω ότι το προφέρω σωστά και αν όχι, δεν πειράζει κιόλας, και αυτό που έγινε εδώ, θα έρθει σε μεταγενέστερο χρόνο. Αστείο!