Sevgili insanlar, vakit geldi!

Hey sevgili dostlar, işte o an geldi. Son güncellemeden bu yana iki haftadan fazla zaman geçti. O da artık kapatılmış olan özel Telegram grubu ich bin weg'de yayınlanmıştı. Yeni açık kanal şimdi Frenki und ich adını taşıyor. Ben bu arada Cernomoritz'e ulaştım. Yani son konumumdan ayrıldım. Bu konuda elbette birkaç küçük hikaye daha var, çünkü o zamana kadar hayatım elbette devam etti. Haftada yedi gün sekiz ila on saat bilgisayar başında oturup André ile web sitesini yayına almamdan bağımsız olarak pek çok pek çok pek çok karşılaşma yaşama fırsatım oldu. En önemlilerinden biri, kamping alanını yöneten, inanılmaz büyük eski bir ruha sahip, kitesörfçü Venzi ile olanıydı. Onunla çok zaman geçirdim. Birlikte konuştuk, antrenman yaptık, yedik ve içtik. O kısmen elbette tercüman oldu, alanın sahibi Niki ile oturduğumda. Elbette bir de Karlin var, Sofia'dan girişimi Rocket Foot olan yemek girişimcisi, ailesiyle alanı terk ettikten bir hafta sonra, son Cumartesi günü Veliko Tarnovo bölgesinden özellikle benimle bir akşam geçirmek için geldi. Yani toplamda yedi buçuk saat gidip gelmek için yola çıkıyor, çünkü benimle tekrar vakit geçirmek istedi ve elbette lezzetli ürünlerinden birkaç tadımlık da getirdi. Ve ne harika bir gece geçirdik. Yani Karlin ve benim, ardından da Venzi ve benim veda fotoğraflarımız da var. Ve elbette hikayenin bir parçası da benimle ilgili olduğu için, yani Bulgar itfaiyecilerine midye sağladıktan sonra, elbette kendim için de büyük iskelenin yanında yüzerek iki buçuk metre derinlikten akşam yemeği için avuç içi büyüklüğünde midyeler topladım. Ve bunu elbette kendim için yaptım. Tabii, bunu resimlerde de göreceksiniz. Fantastikti, harika bir şeydi ve o kadar çoktu ki kamping alanındaki etrafımdaki komşularıma da tadımlıklar verebildim. Başka ne oldu? Beni bırakmak istemeyen yasal sağlık sigortamla biraz sorun yaşadım. Bu artık başarıldı. Şimdi önümüzdeki altı ay için uluslararası bir sağlık sigortam var ve TK'den ayrıldım. Ailemle tüm para ve daire yüzünden yaşanan stres hala açık. Orada hiçbir şey olmadı. Borstel de henüz satılmadı ve son işverenim son maaşımın büyük bir kısmını alıkoydu. Bu da şimdi favori avukatım Thomas üzerinden çözülmeli. Ama sanırım bu kadar nahoş ve yük olan hikaye yeter. Skopjilovci'de gerçekten fantastik iki hafta geçirdim. Sanırım doğru telaffuz ettim. Harika insanlarla muhteşem sohbetler, bunların arasında bir yılı aşkın süredir yolda olan ve şimdi benim bulunduğum kamping alanında olan bir Alman ailesi de vardı. Ve benim Burgas öncesindeki hippi kamping alanına gitme fikrimi birkaç kilometre kaydırdılar. Şimdi Tschernomorec'teyim. Alan bir öncekine benzer, sadece daha az ağaçlı. Direkt güneşin altındayım ve bu gerçek bir meydan okuma. Öte yandan şimdi denize sadece 50 metre mesafedeyim ve ara sıra içeri girip serinleyebiliyorum, bu da elbette iyi geliyor. Burada da yine bir sürü insanla tanıştım ve elbette ilk günden beri gülümseyerek ve selamlayarak dolaştığım için herkes tarafından nazikçe selamlandığım açık. Tamam, herkes selamı iade etmiyor ama insanların büyük kısmı ediyor. Sanırım en önemli karşılaşmalar Ludmir ile olanlar. Evet, ne fantastik, eğlenceli, yardımsever bir insan. Ne hikaye. Eğer kabul ederse, elbette ona hala sormam gerek, Wenzi ve Karlin gibi kendine ait bir bölüm alacak. Burada şimdiden haber vereyim, Ludmir basejumper, skydiver, sanırım artık aktif değil ama yine de öyleydi, dublördü. Hız bağımlısı, yazılım mühendisi ve yaratıcılık ve iyi müzik zevkiyle dolu. Gerçekten harika bir tip. Sonra Sofia var, burada ekipten olan genç bir Ukraynalı, sanırım ikinci akşamdı, beni yedi hafta sonraki ilk jointe sahile davet etti. O sonra uyumaya, ben de dans etmeye gittim. Komik. Sonra solumdaki komşu Bob var ailesiyle, Lufthansa için çalışıyor, onunla komik sohbetler yaptım. Ya da sağımdaki Carlos eşi ve kızıyla. Nikaragua'dan, 42 yıldır Bulgaristan'da ve Burgas'ta çalışıyor. Yani her sabah 2,2 litrelik Chopper'ıyla buradan yola çıkıyor, arka lastiği genişlik olarak şimdiye kadar gördüğüm her şeyi geçiyor. Ve onunla sadece İspanyolca ve Bulgarca iletişim kurabiliyorum. Gerçi itiraf etmeliyim ki Bulgarca'da Rusça ile hile yapıyorum ve gerçekten kapsamlı konuşmuyoruz. Elbette, Stojan var, onu unuttum, iki çocuğuyla burada takılan, iki gün önce burada kasabada birlikte dolaştık ve sonra tesadüfen sahilde Konstantin ile tanıştık, onun orada bir restoranı var vs. Gerçekten çılgınca. Aa doğru, Georgi, alanın sahibi, karısı ve çocuklarıyla burada tüm yaz sezonunu geçiriyor. Onunla bugün sahilde antrenman yaptım. O harika buldu, ben de. Ve buradan Yunanistan'a, Velika'ya doğru yolculuk devam etmeden önce yapılacak bazı şeyler olduğu için kesinlikle burada birkaç gün daha kalacağım. O zamana kadar şimdi hemen ardından göndereceğim fotoğraflar, son iki haftayı burada Bulgaristan'da sizin için bir ölçüde anlaşılır kılsın. Yani yoldaki rotadan da birkaç tane göndereceğim. O halde hepinize harika bir hafta sonu başlangıcı diliyorum, benim için burada elbette zaten öğleden sonra olmasına rağmen, bunun nedeni dün gece gece yarısı çıplak yüzme ve bir sürü raki içeren eğlenceli bir parti olmasıydı. Bu sabah elbette biraz uyuya kaldım ve ancak saat sekizde kalktım, normalden iki buçuk saat sonra. Yine de kendimi harika hissediyorum ve elbette hikayemle, Fränki ve benim hikayemle dünyaya çıkmak için biraz heyecanlıyım. Ve inanmayacaksınız, Instagram bile başlayacak. Ve bundan ne çıkacağını merakla bekliyorum. O halde bugünün tadını çıkarın, kendinize barışçıl, neşeli anlar yaratın, sağlıklı olun, bir gülümseme daha takının ve hepinize kocaman sarılıyorum. O zamana kadar. Hoşça kalın.