Αγαπητοί μου, ήρθε η ώρα!

Γεια σας αγαπητοί άνθρωποι, ήρθε η ώρα. Πάνω από δύο εβδομάδες πέρασαν από την τελευταία ενημέρωση. Αυτή έτρεχε ακόμα στην αποκλειστική ομάδα Telegram "είμαι μακριά", που στο μεταξύ έχει κλείσει. Το νέο ανοιχτό κανάλι λέγεται τώρα Frenki και εγώ. Έχω φτάσει στο μεταξύ στο Chernomorets. Δηλαδή, έχω εγκαταλείψει την τελευταία μου τοποθεσία. Γι' αυτό υπάρχουν φυσικά και πάλι μερικές μικρές ιστορίες, γιατί μέχρι τότε η ζωή μου φυσικά συνέχισε επίσης να συμβαίνει. Ανεξάρτητα από το ότι καθόμουν επτά ημέρες την εβδομάδα μεταξύ οχτώ και δέκα ωρών στον υπολογιστή, για να βάλω τον ιστότοπο live με τον André, μπόρεσα να βιώσω πολλές πολλές πολλές συναντήσεις. Μία από τις σημαντικότερες ήταν με τον Venzi, έναν kitesurfer, που είναι μια απίστευτα μεγάλη παλιά ψυχή, με τον οποίο πέρασα πολύ χρόνο, καθώς διαχειρίζεται ουσιαστικά το κάμπινγκ. Μιλήσαμε μαζί, προπονηθήκαμε, φάγαμε και ήπιαμε. Ήταν μερικές φορές φυσικά και ο διερμηνέας, όταν καθόμουν με τον Niki, τον ιδιοκτήτη του χώρου. Υπάρχει φυσικά και ο Karlin, ο επιχειρηματίας τροφίμων με το startup του Rocket Food από τη Sofia, που μια εβδομάδα αφού άφησε τον χώρο με την οικογένειά του, ήρθε ειδικά το τελευταίο Σάββατο και πάλι από την περιοχή Veliko Tarnovo, για να περάσει μια κοινή βραδιά μαζί μου. Οδηγεί λοιπόν απλά συνολικά επτάμισι ώρες πήγαινε-έλα, επειδή ήθελε να περάσει και πάλι χρόνο μαζί μου και φυσικά μου έφερε επίσης μερικά δείγματα από τα νόστιμα προϊόντα του. Και τι υπέροχη νύχτα είχαμε. Υπάρχουν λοιπόν και οι φωτογραφίες αποχαιρετισμού του Karlin και εμού και του Venzi και εμού στη συνέχεια. Και επειδή όλη η ιστορία έχει να κάνει και λίγο με μένα, αφού οι Βούλγαροι πυροσβέστες εφοδιάστηκαν από μένα με μύδια, βγήκα φυσικά και για τον εαυτό μου στην μεγάλη προβλήτα, για να φέρω από δυόμισι μέτρα βάθος μύδια μεγέθους παλάμης για το δείπνο. Και το έκανα φυσικά για μένα. Σαφώς, θα το δείτε και στις εικόνες. Ήταν φανταστικό, ήταν απλά υπέροχο και ήταν τόσο πολύ, που μπόρεσα να προμηθεύσω και τους γείτονές μου στο κάμπινγκ τριγύρω με δείγματα. Τι άλλο έχει συμβεί; Υπήρξε λίγο άγχος με τη νόμιμη ασφάλισή υγείας μου, που δεν ήθελε να με αφήσει να βγω. Αυτό πέτυχε στο μεταξύ. Έχω τώρα μια διεθνή ασφάλιση υγείας για τους επόμενους έξι μήνες και έχω βγει από την TK. Το άγχος με την οικογένειά μου για όλα τα χρήματα και το διαμέρισμα, παραμένει ανοιχτό. Δεν έχει γίνει τίποτα εκεί. Το Borstel δεν έχει πουληθεί ακόμα επίσης και ο τελευταίος εργοδότης μου κράτησε απλά ένα μεγάλο μέρος του τελευταίου μισθού. Κάτι που πρέπει τώρα να διευθετηθεί μέσω του αγαπημένου μου δικηγόρου Thomas. Αλλά αυτό νομίζω αρκεί σε δυσάρεστες επιβαρυντικές ιστορίες. Είχα πραγματικά δύο φανταστικές εβδομάδες στο Obzor. Πιστεύω ότι το πρόφερα σωστά. Υπέροχες συζητήσεις με φοβερούς ανθρώπους, μεταξύ άλλων και με μια οικογένεια από τη Γερμανία, που ταξιδεύει εδώ και πάνω από ένα χρόνο και ήταν στο ίδιο κάμπινγκ που είμαι τώρα εγώ. Και που η αρχική μου ιδέα να πάω στο χίπικο κάμπινγκ πριν από το Burgas, την μετατόπισε απλά κατά μερικά χιλιόμετρα. Τώρα είμαι στο Chernomorets. Ο χώρος είναι παρόμοιος με τον προηγούμενο, μόνο με λιγότερα δέντρα. Στέκομαι κατευθείαν στον ήλιο και αυτό είναι ήδη μια πραγματική πρόκληση. Από την άλλη έχω τώρα μόνο 50 μέτρα μέχρι τη θάλασσα και μπορώ στο ενδιάμεσο να μπαίνω και πάλι μέσα και να δροσίζομαι, κάτι που φυσικά κάνει επίσης καλό. Και εδώ έχω γνωρίσει πάλι πολλούς ανθρώπους και είναι φυσικά σαφές, ότι με χαιρετούν όλοι φιλικά, καθώς από την πρώτη μέρα εδώ κυκλοφορώ χαμογελώντας και χαιρετώντας. Εντάξει, δεν χαιρετούν όλοι πίσω, όμως το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων. Πιστεύω, οι σημαντικότερες συναντήσεις είναι απλά αυτές με τον Ludmir. Ναι, τι φανταστικός, διασκεδαστικός, εξυπηρετικός άνθρωπος. Τι ιστορία. Αυτός θα πάρει, αν συμφωνεί, πρέπει φυσικά να τον ρωτήσω ακόμα, ένα δικό του κεφάλαιο, όπως ο Wenzi και ο Karlin επίσης. Αν και εδώ προανακοινώνω ήδη, ο Ludmir είναι basejumper, skydiver, πιστεύω όχι πια ενεργός, αλλά παρόλα αυτά ήταν, stuntman. Είναι εθισμένος στην ταχύτητα, μηχανικός λογισμικού και ξεχειλίζει από δημιουργικότητα και καλό μουσικό γούστο. Είναι πραγματικά τρομερός, ο τύπος. Μετά υπάρχει η Sofia, μια νεαρή Ουκρανή, που ανήκει επίσης εδώ στο συνεργείο και με προσκάλεσε, πιστεύω ήταν το δεύτερο βράδυ εδώ, στο πρώτο μου τσιγάρο από επτά εβδομάδες στην παραλία. Αυτή πήγε μετά για ύπνο και εγώ για χορό. Αστείο. Μετά υπάρχει ο Bob, ο γείτονας στα αριστερά μου με την οικογένειά του, που δουλεύει για τη Lufthansa, με τον οποίο έχω κάνει ήδη αστείες συζητήσεις. Ή ο Carlos στα δεξιά μου με τη γυναίκα και την κόρη του. Κατάγεται από τη Νικαράγουα, είναι εδώ στη Βουλγαρία εδώ και 42 χρόνια και δουλεύει στο Burgas. Δηλαδή, ξεκινά από εδώ κάθε πρωί με το chopper των 2,2 λίτρων του, του οποίου το πίσω λάστιχο ξεπερνά σε πλάτος όλα όσα έχω δει μέχρι τώρα γενικά. Και με τον οποίο μπορώ να επικοινωνώ αποκλειστικά στα Ισπανικά και Βουλγαρικά. Αν και, πρέπει να ομολογήσω, ότι στα Βουλγαρικά κλέβω με Ρωσικά και δεν μιλάμε και πραγματικά εκτενώς μεταξύ μας. Υπάρχει φυσικά, εκεί είναι ο Stoyan, τον ξέχασα, που χαλαρώνει εδώ με τα δύο παιδιά του, με τον οποίο ήμουν πριν από δύο μέρες στην πόλη και συναντήσαμε μετά και τον Konstantin τυχαία στην προκυμαία, του ανήκει ένα εστιατόριο εκεί, κτλ. Είναι ήδη τρελό. Α ναι, σωστά, ο Georgi, ο ιδιοκτήτης του χώρου, που περνά εδώ με τη γυναίκα και τα παιδιά του ολόκληρη την καλοκαιρινή περίοδο. Με αυτόν προπονήθηκα σήμερα στην παραλία. Το βρήκε υπέροχο, εγώ επίσης. Και θα μείνω σίγουρα και μερικές ακόμα μέρες εδώ, καθώς υπάρχουν ακόμα αρκετά να γίνουν, πριν το ταξίδι συνεχίσει από εδώ προς την Ελλάδα, προς το Veliko. Μέχρι τότε οι εικόνες, που θα στείλω τώρα αμέσως στη συνέχεια, θα σας κάνουν να κατανοήσετε λίγο τις τελευταίες δύο εβδομάδες εδώ στη Βουλγαρία. Δηλαδή, θα στείλω και μερικές από τη διαδρομή από το ταξίδι. Λοιπόν, σας εύχομαι σε όλους μια καταπληκτική αρχή του Σαββατοκύριακου, ακόμα και αν για μένα εδώ είναι φυσικά ήδη απόγευμα, κάτι που οφείλεται στο ότι χθες το βράδυ υπήρξε ένα αστείο πάρτι με νυχτερινό γυμνό μπάνιο και ένα σωρό raki. Κοιμήθηκα φυσικά λίγο πολύ και σήμερα το πρωί και σηκώθηκα στις οχτώ, δυόμισι ώρες αργότερα από το συνηθισμένο. Παρόλα αυτά είμαι υπέροχα και είμαι φυσικά και λίγο ενθουσιασμένος, να βγω τώρα με την ιστορία μου, με την ιστορία του Fränki και εμού, έξω στον κόσμο. Και δεν θα το πιστέψετε, ακόμα και το Instagram θα είναι παρόν. Και είμαι περίεργος τι θα προκύψει από αυτό. Λοιπόν, απολαύστε τη σημερινή μέρα, δημιουργήστε ειρηνικές, χαρούμενες στιγμές, να είστε υγιείς, να έχετε ένα χαμόγελο παραπάνω και υπάρχει ένα μεγάλο, χοντρό αγκάλιασμα για όλους σας. Μέχρι τότε. Αντίο.