Το πρώτο βράδυ στα βουνά...😍

Δεύτερη προσπάθεια να ηχογραφήσω το φωνητικό μήνυμα! 🤓
Κάπως δεν δούλεψε μόλις τώρα, μόνο επειδή ήρθε ένα μήνυμα. 🤷‍♂️
Γεια σας αγαπημένοι μου άνθρωποι. 😍
Αφού χθες είδατε ήδη ότι βρήκα τους καταρράκτες και μπόρεσα να περάσω έναν όμορφο χρόνο εκεί, λείπουν ακόμα οι φωτογραφίες από την πορεία.

Και επειδή ήταν μια πολύ ζεστή μέρα, εννοώ, είχα πρησμένα πόδια, τα οποία έπρεπε να βουτήξω για λίγο σε μια πηγή στον δρόμο, αυτό φυσικά οδήγησε και στο να κάνω αρκετές σκέψεις, να αναδυθούν και κάποιες αναμνήσεις.
Κυρίως φυσικά από τον τομέα εκείνου που έζησα στο Tschernomorez.

Είτε η αυθόρμητη συζήτηση με τον πρώην βούλγαρο πρωταθλητή βαρέων βαρών στην Ολυμπιακή Πυγμαχία. Είτε η ιστορία της Lucie, οι συζητήσεις με τον Alex, η συζήτηση με τον Hristo και έχω ξεχάσει το όνομα του χίπη που ουσιαστικά περνάει τη ζωή του στο κάμπινγκ.
Αυτές είναι όλες συναρπαστικές ιστορίες, τις οποίες σίγουρα θα επεξεργαστώ ξανά για εσάς, για εμένα και για τον υπόλοιπο κόσμο.
Και για να σας μεταφέρω, …ΓΕΛΩ…πώς πρέπει να μοιάζει ένα τέτοιο περιβάλλον, όταν κάποιος ταξιδεύει με αυτοκίνητο για να μπορεί να παραδοθεί στις σκέψεις του, θα υπάρχουν σήμερα μερικές περισσότερες φωτογραφίες. Σίγουρα!
Πέρα από αυτό, στο τέλος αυτής της σειράς εικόνων υπάρχουν οι αγελάδες στο δρόμο, οι οποίες φυσικά είναι επίσης ένα συνδετικό στοιχείο με τον τόπο όπου βρίσκομαι τώρα. Ανήκουν όλες στον Osman. Και ο Osman με τη σειρά του μου θυμίζει έναν παλιό στενό φίλο από το Mecklenburg. Απίστευτο!!!
Αρνείται πραγματικά εργαλεία μετάφρασης, κινητά τηλέφωνα ή οποιεσδήποτε άλλες τεχνικές συσκευές.
Το δοκίμασα πραγματικά χθες πολλές φορές. Καμία ευκαιρία!
Παρ' όλα αυτά, του ανήκουν λοιπόν όλες αυτές οι αγελάδες που τριγυρνούν εδώ στο δρόμο, δίπλα στο δρόμο και μέσα από το έδαφος.
Και μαζί του ήμουν χθες το βράδυ, επειδή προχθές δεν τα κατάφερα πια, ήμουν τελείως κουρασμένος, στο χωριό.
Αυτό είναι κάπως δυόμισι, τρία χιλιόμετρα από εδώ.

Και στην πλατεία του χωριού υπάρχει πραγματικά ένα κτίριο. Είναι καπηλειό, κατάστημα, ό,τι και να είναι. Και ο ιδιοκτήτης είναι δήμαρχος και σερίφης. Είναι τελείως αστείο! Έχει πραγματικά ένα αυτοκίνητο, ένα τζιπ, που έχει στο πλάι ένα πεντάκτινο αστέρι με έναν κύκλο, δηλαδή έναν λευκό, πάνω του. Τελείως τρελό. Όλη η παρέα ήταν πραγματικά αστεία!!! 🤣
Ο δωδεκάχρονος γιος του, επειδή ξέρει καλά αγγλικά, μετέφραζε όλο το βράδυ. Πραγματικά μέχρι μέσα στη νύχτα. Αλλάξαμε και τόπο μετά. Εκεί ήπιε και μια μπίρα, δηλαδή μισή. Είναι πραγματικά αστείοι, αστείοι άνθρωποι, σίγουρα!

Η ίδια η περιοχή εδώ είναι περισσότερο ή λιγότερο αφοσιωμένη στην ισλαμική πίστη. Δεν έχω δει εδώ λοιπόν γυναίκες ακόμα, εκτός από τις δύο που πέρασαν τυχαία κάπως. Όχι χθες δηλαδή, αλλά προχθές.
Έχουν στο μεγαλύτερο μέρος τουρκικά ονόματα, μιλούν όλοι και τούρκικα και ήταν φυσικά χαρούμενοι, επειδή όταν το κατάλαβα, άνοιξα φυσικά και τον ιστότοπό μου, που μεταφράζει τα γερμανικά κείμενά μου και στα τούρκικα. …ΓΕΛΩ…
Έι André, ΥΠΕΡΟΧΗ ιδέα.
Το βράδυ ήταν τόσο αστείο, θα το δείτε και στις φωτογραφίες, που φυσικά υπάρχει αλλαγή σχεδίων σήμερα. Αυτό σημαίνει ότι θα μαζέψω απόψε το απόγευμα από εδώ και θα μετακομίσω πραγματικά σε άλλο μέρος. Και αυτό το μέρος είναι ενός έτους τώρα και κατασκευάστηκε από τον ανδρικό πληθυσμό του χωριού, ως χώρος για πάρτι, με δική του πηγή και ό,τι άλλο χρειάζεται.
Ευχαριστώ τον δήμαρχοσερίφηιδιοκτήτη!
Είναι όλοι τους συγγενείς μεταξύ τους. Δηλαδή ήταν αδέλφια, ξαδέλφια, κουνιάδοι και θείοι εκεί.
Λοιπόν, σας είπα για τον διακινητή ανθρώπων. Δεν ξέρω καν αν το ανέφερα ήδη σε αυτό το μήνυμα. Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν τα χρήματά τους περνώντας άλλους ανθρώπους τα σύνορα. Απίστευτο.
Τέλος πάντων, θα το κοιτάξω εδώ ακόμα μερικές μέρες, γιατί είναι απλά μια απίστευτα όμορφη περιοχή. Έχω ακόμα κάποιες φωτογραφίες από χθες στην πορεία. Συνολικά ήμουν νομίζω τέσσερις μισή ώρες, πέντε ώρες, πέντε ώρες περπατώντας, σκαρφαλώνοντας, αναρριχώμενος, διασχίζοντας, αφήνω τώρα το κολύμπι στην άκρη, στον δρόμο.
Ναι, απίστευτο, σίγουρα!
Υπάρχουν λοιπόν πολλές φωτογραφίες σήμερα και ίσως και το ένα ή το άλλο κείμενο επιπλέον.
Πρέπει να δω.
Λοιπόν, είμαι τώρα περίεργος αν το ταξί μου για την πόλη θα έρθει σύντομα ή όχι. Και αν όχι, δεν πειράζει. Τότε θα καθίσω στον υπολογιστή και θα δουλέψω. Ή, όπως ο Osman μόλις το ανακοίνωσε πριν από λίγο, που καθόταν δίπλα μου για μιάμιση ώρα και ήπιε ήδη το πρώτο του ρακί, το οποίο, παρόλο που με κέρασε, αρνήθηκα.
Παρ' όλα αυτά άφησε φυσικά το μπουκάλι εδώ. Έχει οπωσδήποτε όρεξη να κάνει σήμερα το απόγευμα έναν γύρο κάπως εδώ μέσα στο βουνό.
Τουλάχιστον έτσι το κατάλαβα.
Τι θα είναι τότε, μπορώ να το αναφέρω στη συνέχεια.
Εντάξει.
Α ναι, έβγαλα φυσικά και μερικές φωτογραφίες από την πρωινή μου προπόνηση, ώστε να δείτε, να μπορέσετε να κατανοήσετε τι απίστευτη θέα απολαμβάνω στην προπόνησή μου.
Είμαι τόσο ευγνώμων. Ευγνώμων για όλα. ❤️
Και ειδικά για αυτό που με περιβάλλει σε αφθονία από τη φύση. 🥰
Σας εύχομαι ένα χαμόγελο παραπάνω και μια καταπληκτική πορεία της νέας εβδομάδας. 😊
Να έχετε ειρηνικές και χαρούμενες στιγμές. 🙏
Μέχρι τότε.

Η έκπληξη, πρέπει να φανταστείτε, είναι απόλυτη ησυχία. Δεν υπάρχει τίποτα που να θυμίζει κάπως σύνδεση με τον πολιτισμό. Είναι καθαρή φύση, είναι εντελώς τρελό, κανένα αεροπλάνο, κανένα τίποτα, απολύτως τίποτα. Και όταν λοιπόν γυμνός μάζεψα τα ρούχα μου και είχα τραβήξει μία, δύο φωτογραφίες, πήγα με το καπέλο μου και γυμνός κατά κάποιο τρόπο πίσω προς τους βράχους, για να ντυθώ εκεί χαλαρά ή να βάλω τα ρούχα μου και να ξεκινήσω το δρόμο μου. Στις όχθες κοντά στο ταμιευτήρα, δηλαδή στο φαράγγι ή φιόρδ ή όπως και αν το πει κανείς. Είναι αρκετά λασπώδες εκεί, αλλά ρέει όλα μέσα από τα βουνά και όλη η άμμος αποθηκεύεται εκεί επίσης. Ακριβώς, λοιπόν όταν ήμουν στη διαδικασία να τα μαζέψω όλα μαζί, ακούγεται τεράστια χοντρή, δυνατή μουσική με χοντρό, δυνατό μπάσο. Πρέπει να φανταστείτε, είστε σε έναν χωριάτικο δρόμο και δεν ακούτε ούτε το αυτοκίνητο ούτε τίποτα άλλο ποτέ, αλλά παίρνετε μόνο ένα χοντρό, δυνατό μπάσο και μια τούρκικη ντίσκο, φανκ, χιπ-χοπ, κάποια μουσική και αντηχεί πραγματικά δυνατά. Και μετά έρχονται πράγματι δύο τέτοιες πραγματικά χοντρές, πώς τις λένε πάλι; Τώρα πρέπει να σκεφτώ μόνος μου, γαμώτο. Ε εδώ τέτοιες μοτοσικλέτες στο νερό, τζετ σκι, αστείο. Δηλαδή δύο τεράστια, χοντρά, δυνατά τζετ σκι, που πράγματι όπως και στα νεότερα μοντέλα μοτοσικλετών, που όλα πηγαίνουν προς την κατεύθυνση σόπερ, είναι εξοπλισμένα με χοντρά, δυνατά ηχεία. Δεν είχε λοιπόν κανένα ηχείο κάπως μαζί, δηλαδή επιπλέον, αλλά ήταν ένα σύστημα που ήταν τοποθετημένο σε αυτό το τζετ σκι. Και τα πράγματα φαίνονταν πραγματικά γαμάτα και ακούγονταν μετά, όταν κάποια στιγμή έσβησαν τη μουσική, σαν να είχαν αρκετά, αρκετά μεγάλους κινητήρες μέσα. Ναι και αυτοί ήρθαν και με είδαν φυσικά, φυσικά σταμάτησα κι εγώ αμέσως και παρακολούθησα το θέαμα κάπως, μέχρι που κατάλαβα ότι φυσικά αυτοί κοιτάζουν επίσης περίεργα, γιατί στέκομαι εκεί γυμνός με το σακίδιό μου και τα ρούχα μου στο χέρι και ένα καπέλο στην όχθη. Μιλάμε για μουσουλμανικές περιοχές. Εντάξει, λοιπόν το κατάλαβα και πήγα, αποσύρθηκα για να φορέσω το εσώρουχό μου και τα υπόλοιπα επίσης. Και αυτοί κοίταζαν λίγο γύρω στην όχθη, δεν έφτασαν πολύ κοντά, γιατί ο κόλπος ο ίδιος είναι επίσης λίγο γωνιώδης και μετά είμαστε στο σημείο, πόσο μακριά κολύμπησα; Κολύμπησα φυσικά μέχρι το ταμιευτήρα, δηλαδή εκεί που αρχίζει πραγματικά, για να το δω και εκεί υπάρχουν πραγματικά μερικές πανέμορφες καλύβες στις πλαγιές. Αρκετά ωραίο. Ακριβώς, και μετά πήγα από εκεί ξανά σε αυτές, δηλαδή για να προσανατολιστώ, σε αυτές τις τρεις πηγές, τις φωτογράφησα επίσης ξανά και μετά πάλεψα μέσα από το δάσος, γιατί δύο φορές φυσικά έχασα το μονοπάτι, κλασικά. Ο προσανατολισμός όμως λειτούργησε. Και έτσι δεν απομακρύνθηκα τόσο πολύ από την πραγματική απευθείας διαδρομή μου. Ακριβώς. Και μετά, όπως είπα, όταν έφτασα εδώ πάνω, ο Osman ήταν εδώ και μου μιλούσε για πάνω από μία ώρα. Γελάσαμε πολύ και μετά πήγαμε στην ταβέρνα, που είναι ταυτόχρονα δημαρχείο, μαγαζί, σημείο συνάντησης, ταβέρνα, ό,τι και να είναι, το πολιτιστικό, κοινωνικό κέντρο αυτού του χωριού. Ακριβώς. Α ναι, ήμουν φυσικά, όταν πήδησα μέσα, επειδή θέλω να βάλω εδώ μέσα και φωτογραφίες μου, που δεν δημιουργούνται αυτόματα από ξένους, και αυτό φυσικά λειτουργεί μόνο όταν δοκιμάζω να φωτογραφίσω τον εαυτό μου. Υπάρχουν τώρα φυσικά δύο φωτογραφίες άλματος, όπου η μία φυσικά δείχνει τον γυμνό κώλο μου. Αστείο! Οπωσδήποτε. Και στο τέλος, στο τέλος έρχονται οι φωτογραφίες από το χθεσινό βράδυ. Και όλες οι ευχές από το κείμενο συν μία.