Το πρώτο βράδυ στα βουνά...😍

Δεύτερη προσπάθεια να ηχογραφήσω το φωνητικό μήνυμα. Κάπως δεν λειτούργησε μόλις τώρα, μόνο ένα μήνυμα ήρθε. Γεια σας αγαπητοί μου. Αφού χθες μπορέσατε ήδη να δείτε ότι βρήκα τους καταρράκτες και μπόρεσα επίσης να περάσω ένα ωραίο χρόνο εκεί, υπολείπονται ακόμα οι φωτογραφίες από το δρόμο. Και λόγω του ότι ήταν μια πολύ ζεστή μέρα, εννοώ, είχα πρησμένα πόδια, τα οποία έπρεπε να κρεμάσω για λίγο σε μια πηγαία λεκάνη καθοδόν, αυτό οδήγησε φυσικά και στο να κάνω κάποιες σκέψεις, να ανέβουν επίσης αρκετές αναμνήσεις. Κυρίως φυσικά από τον τομέα αυτού που βίωσα στο Tschernomoritz. Είτε είναι η συζήτηση αυθόρμητης φύσης με τον πρώην βούλγαρο πρωταθλητή βαρέων βαρών στην Ολυμπιακή Πυγμαχία. Είτε είναι η ιστορία της Lucy, οι συζητήσεις με τον Alex, η συζήτηση με τον Christo και ξέχασα το όνομα του χίπη, που στο κάμπινγκ ουσιαστικά περνάει τη ζωή του. Αυτές είναι όλες συναρπαστικές ιστορίες, τις οποίες σίγουρα θα επεξεργαστώ ξανά για εσάς, για εμένα και για τον υπόλοιπο κόσμο. Και για να σας μεταφέρω πώς πρέπει να μοιάζει ένα τέτοιο περιβάλλον, όταν κάποιος είναι στο δρόμο με ένα αυτοκίνητο, για να μπορεί να παραδοθεί στις σκέψεις του, θα υπάρξουν σήμερα μερικές περισσότερες φωτογραφίες, οπωσδήποτε. Πέρα από αυτό, υπάρχουν στο τέλος αυτής της σειράς εικόνων οι αγελάδες στο δρόμο, οι οποίες φυσικά είναι επίσης ένα συνδετικό στοιχείο με τον τόπο όπου βρίσκομαι τώρα. Ανήκουν όλες στον Osman. Και ο Osman με τη σειρά του μου θυμίζει έναν πρώην στενό φίλο από το Mecklenburg. Εντελώς τρελό. Αρνείται πραγματικά τα εργαλεία μετάφρασης, τα κινητά τηλέφωνα ή οποιαδήποτε άλλη τεχνική συσκευή. Το προσπάθησα χθες πραγματικά πολλές φορές. Καμία περίπτωση. Παρ' όλα αυτά ανήκουν λοιπόν σε αυτόν όλες αυτές οι αγελάδες, που εδώ στο δρόμο, δίπλα στο δρόμο και στο έδαφος τριγυρνούν. Και μαζί του ήμουν χθες το βράδυ, όπου προχθές πραγματικά δεν το κατάφερα, ήμουν τόσο κουρασμένος, στο χωριό. Είναι κάπως δυόμισι, τρία χιλιόμετρα από εδώ. Και στην πλατεία του χωριού υπάρχει πραγματικά ένα κτίριο. Είναι μπαρ, μαγαζί, ό,τι και να είναι. Και ο ιδιοκτήτης είναι δήμαρχος και σερίφης. Είναι εντελώς αστείο. Έχει πραγματικά ένα αυτοκίνητο τζιπ. Στο πλάι υπάρχει ένα πεντάκτινο αστέρι με έναν κύκλο, δηλαδή ένας λευκός, πάνω του. Εντελώς τρελό. Όλη η παρέα ήταν πραγματικά αστεία. Ο δωδεκάχρονος γιος του, επειδή ξέρει καλά αγγλικά, μετέφραζε όλο το βράδυ. Πραγματικά μέχρι μέσα στη νύχτα. Αλλάξαμε και τόπο. Τότε ήπιε και μια μπίρα, δηλαδή μισή. Είναι πραγματικά αστείοι άνθρωποι, οπωσδήποτε. Η περιοχή εδώ καθεαυτή είναι περισσότερο ή λιγότερο αφοσιωμένη στην ισλαμική πίστη. Δεν έχω δει λοιπόν εδώ γυναίκες, εκτός από τις δύο, που περνούσαν κάπως τυχαία. Δηλαδή όχι χθες, αλλά προχθές. Έχουν σε μεγάλο βαθμό τουρκικά ονόματα, μιλούν όλοι επίσης τουρκικά και ήταν φυσικά χαρούμενοι, επειδή εγώ όταν το κατάλαβα, τότε φυσικά άνοιξα και τον ιστότοπό μου. Εδώ τα γερμανικά μου κείμενα, ακόμα και αν μεταφράζεται τούρκικα. Υπέροχη ιδέα. Το βράδυ ήταν τόσο διασκεδαστικό, το βλέπετε και στις εικόνες, που φυσικά σήμερα υπάρχει αλλαγή σχεδίων. Αυτό σημαίνει ότι θα φύγω από εδώ σήμερα το απόγευμα και θα μετακινηθώ πραγματικά σε ένα άλλο μέρος. Και αυτό το μέρος είναι ενός έτους και χτίστηκε από τον ανδρικό πληθυσμό του χωριού, ως χώρος πάρτι, επίσης με δική του πηγή και όλα όσα ανήκουν σε αυτό. Ο Δήμαρχος Σερίφης Fürth ας ευχαριστηθεί. Παρεμπιπτόντως είναι όλοι μεταξύ τους συγγενείς. Δηλαδή ήταν αδέλφια, ξαδέλφια, κουνιάδοι και θείοι εκεί. Έχω ήδη μιλήσει για τους διακινητές ανθρώπων. Δεν ξέρω καν αν το έχω αναφέρει ήδη σε αυτό το μήνυμα. Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που κερδίζουν τα χρήματά τους μεταφέροντας άλλους ανθρώπους πέρα από σύνορα. Τρελό. Λοιπόν, θα το παρατηρήσω οπωσδήποτε εδώ για μερικές ακόμα μέρες, επειδή είναι απλά μια απίστευτα όμορφη περιοχή. Έχω ακόμα μερικές φωτογραφίες από το δρόμο χθες. Συνολικά νομίζω τέσσερις μισή ώρες, πέντε ώρες, πέντε ώρες περπατώντας, σκαρφαλώνοντας, αναρριχώμενος, περιμένοντας. Την κολύμβηση θα την αφήσω τώρα στην άκρη. Ήμουν καθοδόν. Ναι, τρελό, οπωσδήποτε. Υπάρχουν λοιπόν πολλές φωτογραφίες σήμερα και ίσως και κάποιο κείμενο για αυτό. Πρέπει να δω. Ναι, τότε είμαι τώρα περίεργος, αν το ταξί μου για την πόλη θα έρθει σύντομα ή όχι. Και αν όχι, δεν πειράζει. Τότε θα καθίσω στον υπολογιστή και θα δουλέψω. Ή, όπως ο Osman το ανακοίνωσε μόλις τώρα, που καθόταν δίπλα μου για μιάμιση ώρα και ήδη ήπιε το πρώτο του Arki, το οποίο εγώ, ακόμα και αν με κέρασε, το αρνήθηκα. Παρ' όλα αυτά φυσικά άφησε το μπουκάλι εδώ. Έχει οπωσδήποτε όρεξη, σήμερα το απόγευμα να κάνουμε πάλι μια βόλτα κάπως εδώ στα βουνά. Τουλάχιστον αυτό κατάλαβα. Τι θα είναι τότε, μπορώ να το αναφέρω στη συνέχεια. Εντάξει. Α ναι, έβγαλα φυσικά και μερικές φωτογραφίες από την πρωινή μου προπόνηση, ώστε να δείτε, να μπορείτε να καταλάβετε τι απίστευτη θέα απολαμβάνω κατά την προπόνησή μου. Είμαι τόσο ευγνώμων. Ευγνώμων για όλα. Και ιδιαίτερα για αυτό που με περιβάλλει σε συναισθήματα από τη φύση. Σας εύχομαι ένα χαμόγελο παραπάνω και μια υπέροχη πορεία της νέας εβδομάδας. Να έχετε ειρηνικές και χαρούμενες στιγμές. Μέχρι τότε.

Η έκπληξη, πρέπει να φανταστείτε, είναι απόλυτη σιγή. Δεν υπάρχει τίποτα που να θυμίζει με κάποιον τρόπο σύνδεση με τον πολιτισμό. Είναι καθαρή φύση, είναι εντελώς τρελό, κανένα αεροπλάνο, κανένα τίποτα, απολύτως τίποτα. Κι όταν λοιπόν έτσι γυμνός μάζευα τα ρούχα μου και είχα τραβήξει ακόμα μία, δύο φωτογραφίες, πήγα με το καπέλο μου και γυμνός ουσιαστικά πίσω προς τους βράχους, για να αλλάξω ή να ντυθώ εκεί χαλαρά και να ξεκινήσω το δρόμο μου. Στις όχθες κοντά στο ταμιευτήρα, δηλαδή το φαράγγι ή το φιόρδ ή όπως αλλιώς το λένε. Είναι αρκετά λασπώδες, αλλά ρέει εκεί από τα βουνά τα πάντα και όλη η άμμος επίσης αποτίθεται εκεί. Ακριβώς, λοιπόν καθώς ήμουν στη φάση να τα μαζεύω όλα μαζί, ακούγεται τεράστια, δυνατή μουσική με χοντρό, δυνατό μπάσο. Πρέπει να φανταστείτε, είστε σε έναν χωριάτικο δρόμο και δεν ακούτε ούτε το αυτοκίνητο ούτε κάτι άλλο ποτέ, αλλά παίρνετε μόνο ένα χοντρό, δυνατό μπάσο και κάποια τούρκικη ντίσκο, φανκ, χιπ-χοπ, κάποια μουσική και ηχεί πραγματικά δυνατά. Και μετά έρχονται πράγματι δύο τέτοιες πραγματικά χοντρές, πώς τις λένε πάλι; Τώρα πρέπει να σκεφτώ ο ίδιος, γαμώτο. Λοιπόν εδώ τέτοιες μοτοσικλέτες στο νερό, Jetski, αστείο. Δηλαδή δύο τεράστια, χοντρά, δυνατά Jetski, όπου πράγματι όπως και στα νεότερα μοντέλα μοτοσικλετών, που όλα πηγαίνουν προς την κατεύθυνση Shopper, είναι εξοπλισμένα με χοντρά, δυνατά ηχεία. Δηλαδή δεν είχε κάποιο ηχείο μαζί του, έτσι επιπλέον, αλλά ήταν μια εγκατάσταση που ήταν τοποθετημένη σε αυτό το Jetski. Και τα πράγματα φαίνονταν πραγματικά εντυπωσιακά και ακούγονταν μετά, όταν κάποια στιγμή έσβησαν τη μουσική, σαν να είχαν μέσα πολύ, πολύ μεγάλους κινητήρες. Ναι και ήρθαν λοιπόν και με είδαν φυσικά, εγώ φυσικά αρχικά σταμάτησα και παρακολούθησα το θέαμα με κάποιον τρόπο, μέχρι που κατάλαβα ότι φυσικά κι αυτοί αντιδρούσαν περίεργα, γιατί στεκόμουν εκεί γυμνός με το σακίδιό μου και τα ρούχα στο χέρι και ένα καπέλο στην όχθη. Μιλάμε για μουσουλμανικά επηρεασμένες περιοχές. Εντάξει, λοιπόν κατάλαβα και αποσύρθηκα, για να φορέσω το σώβρακό μου και τα υπόλοιπα μετά. Και κοίταζαν λίγο στην όχθη γύρω γύρω, δεν πλησίασαν πολύ, επειδή ο όρμος ο ίδιος είναι λίγο με γωνίες και μετά είμαστε και στο σημείο, πόσο μακριά κολύμπησα; Κολύμπησα φυσικά μέχρι το ταμιευτήρα, δηλαδή όπου πραγματικά αρχίζει, για να το δω και εκεί στέκονται πραγματικά μερικές υπέροχες καλύβες στις πλαγιές. Πολύ cool. Ακριβώς, και μετά πήγα από εκεί ξανά σε αυτές, δηλαδή για να προσανατολιστώ, περνώντας από αυτές τις τρεις πηγές, τις φωτογράφησα επίσης ξανά και μετά πάλεψα μέσα από το δάσος, επειδή έχασα δύο φορές φυσικά το μονοπάτι, κλασικά. Ο προσανατολισμός όμως λειτούργησε. Και έτσι δεν απομακρύνθηκα τόσο πολύ από την πραγματική μου άμεση διαδρομή. Ακριβώς. Και μετά, όπως είπα, όταν έφτασα εδώ επάνω, ο Osman ήταν εδώ και μου μιλούσε για πάνω από μία ώρα. Γελάσαμε πολύ και μετά ο δρόμος πήγε στην ταβέρνα, που είναι ταυτόχρονα δημαρχείο, κατάστημα, σημείο συνάντησης, παντοπωλείο, ό,τι και να είναι, πολιτιστικό, κοινωνικό κέντρο αυτού του χωριού. Ακριβώς. Α ναι, ήμουν φυσικά, όταν πήδησα μέσα, επειδή θέλω να βάλω εδώ και φωτογραφίες μου, που δεν τραβιούνται αυτόματα από ξένους, και αυτό φυσικά λειτουργεί μόνο όταν δοκιμάζω να φωτογραφίσω τον εαυτό μου. Υπάρχουν τώρα φυσικά δύο φωτογραφίες άλματος, όπου η μία φυσικά δείχνει τον γυμνό κώλο μου. Αστείο! Οπωσδήποτε. Και στο τέλος, στο τέλος έρχονται οι φωτογραφίες από το χθεσινό βράδυ. Και όλες οι ευχές από το κείμενο συν μία.