პირველი საღამო მთებში...😍

Zweiter Versuch die Sprachnachricht aufzunehmen. Hatte irgendwie gerade nicht funktioniert, nur eine Nachricht reinkam. Hallo ihr lieben Leute. Nachdem ihr gestern ja schon sehen konntet, dass ich die Wasserfälle gefunden habe und auch eine schöne Zeit dort verbringen durfte, stehen ja noch die Bilder von unterwegs aus. Und dadurch, dass das ein sehr heißer Tag war, ich meine, ich hatte geschwollene Füße, die ich mal eben in ein Quellbecken hängen musste unterwegs, führte das natürlich auch dazu, dass ich mir einige Gedanken gemacht habe, einiges an Erinnerungen auch hochgekommen ist. Vorrangig natürlich aus dem Bereich dessen, was ich in Tschernomoritz erlebt habe. Sei es das Gespräch spontaner Natur mit dem ehemaligen bulgarischen Schwergewichtsmeister im Olympischen Boxen. Sei es die Geschichte von Lucy, die Gespräche mit Alex, die Diskussion mit Christo und ich habe den Namen von dem Hippie vergessen, der auf dem Campingplatz quasi sein Leben verbringt. Das sind alles spannende Geschichten, die ich sicherlich auch noch mal für euch, für mich und für den Rest der Welt aufarbeiten werde. Und um euch zu vermitteln, wie so eine Umgebung aussehen sollte, wenn man mit einem Auto unterwegs ist, um seinen Gedanken nachhängen zu können, wird es heute ein paar mehr Fotos geben, auf jeden Fall. Darüber hinaus gibt es ja am Ende dieser Bildfolge die Kühe auf der Straße, die natürlich auch ein verbindendes Element zu dem Ort, an dem ich jetzt bin, sind. Die gehören nämlich alle Osmanen. Und Osman wiederum erinnert mich an einen ehemaligen engen Freund aus Mecklenburg. Total krass. Der verweigert tatsächlich Übersetzungs-Tools, Mobiltelefone oder irgendwelche anderen technischen Geräte. Ich habe das gestern tatsächlich mehrfach versucht. Keine Chance. Nichtsdestotrotz gehören dem also diese ganzen Kühe, die hier auf der Straße, neben der Straße und durchs Gelände kacheln. Und mit dem war ich gestern Abend, wo ich es vorgestern tatsächlich nicht mehr geschafft habe, da total müde, im Dorf. Das ist ja nochmal irgendwie zweieinhalb, drei Kilometer von hier. Und auf dem Dorfplatz gibt es tatsächlich ein Gebäude. Das ist Kneipe, Laden, was auch immer. Und der Wirt ist Bürgermeister und Sheriff. Das ist total witzig. Der hat tatsächlich ein Auto zum Geländewagen. Da ist an der Seite ein fünfzackiger Stern mit einem Kreis, also ein weißer, dran. Total abgefahren. Die ganze Runde war wirklich witzig. Der zwölfjährige Sohn von ihm hat, weil er gut Englisch kann, dann über den Abend übersetzt. Tatsächlich bis in die Nacht hinein. Wir haben ja noch den Ort angewechselt. Da hat er dann auch ein Bier getrunken, also ein halbes. Das sind schon witzige Menschen, auf jeden Fall. Die Region hier selber ist dem islamischen Glauben mehr oder minder verpflichtet. Ich habe hier also noch keine Frauen gesehen, außer die zwei, die zufällig irgendwie vorbeigekommen sind. Also nicht gestern, sondern vorgestern. Die haben zum großen Teil türkische Namen, sprechen alle auch türkisch und waren natürlich happy, weil ich das, als ich es mitbekommen habe, dann natürlich auch meine Website aufgemacht habe. Hier meine deutschen Texte, auch wenn es türkisch übersetzt. Super Idee. Der Abend war so lustig, seht ihr auch in den Bildern, dass es natürlich heute eine Planänderung gibt. Das heißt ich werde heute Nachmittag hier abbauen und werde tatsächlich zu einem anderen Platz wechseln. Und dieser Platz ist jetzt ein Jahr alt und wurde von der männlichen Dorfbevölkerung gebaut, als Partyareal, auch mit eigener Quelle und allem, was dazu gehört. Dem Bürgermeister Scherer Fürth sei es gedankt. Die sind übrigens alle miteinander verwandt. Also es waren Brüder, Cousins, Schwager und Onkels dabei. Da habe ich von den Menschenhändler schon erzählt. Ich weiß gar nicht, ob ich es jetzt in dieser Nachricht schon erwähnt habe. Ja, es gibt Menschen, die verdienen ihr Geld damit, andere Menschen über Grenzen zu bringen. Krass. Naja, ich gucke mir das auf jeden Fall hier noch ein paar Tage an, weil es ist einfach eine unfassbar schöne Gegend. Ich habe ja noch so ein paar Bilder von unterwegs gestern. Ich bin ja insgesamt glaube ich viereinhalb Stunden, fünf Stunden, fünf Stunden wandernd, kletternd, kraxelnd, wartend. Das Schwimmen lasse ich jetzt mal außen vor. Unterwegs gewesen. Ja, krass, auf jeden Fall. Es gibt also eine Menge Bilder heute und vielleicht auch noch den ein oder anderen Text dazu. Ich muss mal schauen. Ja, dann bin ich jetzt mal gespannt, ob mein Taxi in die Stadt demnächst kommt oder auch nicht. Und wenn nicht, ist das nicht schlimm. Dann sitze ich halt am Rechner und arbeite. Oder, so wie Osman es eben vorhin gerade angekündigt hat, der ja eineinhalb Stunden neben mir saß und schon seinen ersten Arki getrunken hat, was ich, auch wenn er mich eingeladen hat, dann ablehnte. Nichtsdestotrotz hat er natürlich die Flasche hier stehen lassen. Der hat auf jeden Fall Bock, heute Nachmittag nochmal eine Runde irgendwie hier durchs Gebirge zu drehen. Jedenfalls habe ich das verstanden. Was es dann sein wird, kann ich dann nachfolgend berichten. Okay. Ach ja, ich habe natürlich auch ein paar Bilder gemacht von meinem morgendlichen Training, damit ihr seht, nachvollziehen könnt, was für einen unfassbaren Ausblick ich bei meinem Training genießen darf. Ich bin so dankbar. Dankbar für alles. Und gerade für das, was mich an Fühle aus der Natur heraus umgibt. Ich wünsche euch ein Lächeln mehr und einen grandiosen Verlauf der neuen Woche. Habt friedvolle und fröhliche Momente. Bis dann.

გასაოცარი რამ, წარმოიდგინეთ, ეს არის სრული სიჩუმე. არაფერი არ არსებობს, რაც რაიმე ნაირად გაგახსენებს ცივილიზაციასთან კავშირს. ეს არის გრძნობა ბუნება, ეს საერთოდ უხეშია, არანაირი თვითმფრინავი, არანაირი რაიმე, არანაირი საერთოდ არაფერი. და როდესაც ასე შიშვლად შევაგროვე ჩემი ტანისამოსი და კიდევ ერთი-ორი ფოტო გადავიღე, წავედი ჩემი ქუდით და შიშვლად, ისევ კლდეების მიმართულებით, რომ იქ მოსვენებულად გადამეცვა ან ჩამეცვა და გზას დავიწყებდი. სანაპიროებზე წყალსაცავთან ახლოს, ანუ Canyon-თან ან fjord-თან ან როგორც არ უნდა ეწოდოს. იქ უკვე საკმაოდ ტალახიანია, მაგრამ იქ მთებიდან ყველაფერი ჩადის და მთელი ქვიშა იქ ლექავს. ზუსტად, ანუ როდესაც ამას ყველაფერს ვაგროვებდი, ჟღერს უზარმაზარი გაბერილი, ხმაურიანი მუსიკა დიდი, გაბერილი ბასით. წარმოიდგინეთ, სოფლის გზაზე ხართ და არც მანქანას ისმენთ და არც რაიმე სხვას კი, არამედ მხოლოდ დიდ, გაბერილ ბასს იღებთ და ასეთ თურქულ დისკოს, ფანკს, ჰიპ-ჰოპს, რაღაც მუსიკას და ეს ძალიან ხმამაღლა ჟღერს. და შემდეგ მართლაც მოდის ორი ასეთი გაბერილი, როგორ ეწოდება მათ კიდევ ერთხელ? ახლა თავად უნდა დავფიქრდე, ჯანდაბა. აი ასეთი მოტოციკლები წყალზე, Jetski, სასაცილო. ანუ ორი უზარმაზარი, დიდი, გაბერილი Jetski, სადაც მართლაც როგორც ახალი მოტოციკლების მოდელებზე, რომლებიც ყველა Shopper-ის მიმართულებით მიდიან, დიდი, გაბერილი დინამიკებით არის აღჭურვილი. მას არ ჰქონია დინამიკი რაიმე ნაირად თან, ანუ დამატებით, არამედ ეს იყო სისტემა, რომელიც ამ Jetski-ზე იყო დამონტაჟებული. და ეს ნივთები მართლაც გაბერილად გამოიყურებოდნენ და ჟღერდნენ შემდეგ, როდესაც საბოლოოდ მუსიკა გამორთეს, ისე, თითქოს საკმაოდ, საკმაოდ დიდი ძრავები ჰქონდათ შიგნით. ჰო და ისინი მოვიდნენ და რა თქმა უნდა დამინახეს, მე რა თქმა უნდა ჯერ გავჩერდი და ეს სპექტაკლი რაიმე ნაირად ვუყურე, სანამ შევამჩნიე, რომ ისინი რა თქმა უნდა ისე უცნაურად ხარხარებდნენ, რადგან მე იქ შიშვლად ვდგავარ ჩემი ზურგჩანთით და ტანისამოსით ხელში და ქუდით თავზე სანაპიროზე. ვსაუბრობთ მუსლიმურად გაჟღენთილ რეგიონებზე. კარგი, ანუ მივხვდი და უკან დავიხიე, რომ ჩემი ტრუსი ჩამეცვა და დანარჩენიც შემდეგ. და ისინი ცოტა უცნაურად უყურებდნენ სანაპიროს, ისინი არც თუ ისე შორს მივიდნენ, რადგან ბუხტა თავად ცოტა მოხვეული არის და შემდეგ ვართ იმ ნაწილთან, რამდენად შორს გავცურე? მე რა თქმა უნდა წყალსაცავამდე, ანუ სადაც ის მართლაც იწყება, გავცურე, რომ შემეხილა და იქ მართლაც რამდენიმე ულამაზესი ქოხი დგას ფერდობებზე. საკმაოდ გასაოცარია. ზუსტად, და შემდეგ იქიდან კიდევ ერთხელ ამ, ანუ რომ დამერწმუნებინა, ამ სამ წყაროს გავუარე, ისინიც კიდევ ერთხელ გადავიღე და შემდეგ ტყეში გავიჭიმე, რადგან ორჯერ რა თქმა უნდა ბილიკი დავკარგე, კლასიკურად. ორიენტაცია თუმცა იმუშავა. და ამიტომ არ გავუხვიე ისე შორს ჩემი რეალური პირდაპირი გზიდან. ზუსტად. და შემდეგ, როგორც ითქვა, როდესაც აქ ზემოთ ავიდი, Osman შემდეგ აქ იყო და ერთ საათზე მეტი მელაპარაკებოდა. ბევრი ვიცინეთ და შემდეგ გზა მიუყვებოდა ქნაიპს, რომელიც ერთდროულად საბურღმისტროა, სავაჭრო მაღაზია, შეხვედრის ადგილი, სასტუმრო, რაც არ უნდა იყოს, ამ სოფლის კულტურული, საზოგადოებრივი ცენტრი. ზუსტად. აჰ დიახ, მე რა თქმა უნდა, როდესაც შევხტი, რადგან ფოტოები ჩემზე, რომლებიც არ წარმოიქმნება უცხოელთაგან ავტომატურად, აქ ჩავდო და ეს რა თქმა უნდა მხოლოდ მაშინ იმუშავებს, როდესაც ვცდილობ საკუთარ თავს გადავიღო. ახლა რა თქმა უნდა ორი ხტომის სურათია, თუმცა ერთი რა თქმა უნდა ჩემს შიშველ ამერიკულ უკანას აჩვენებს. სასაცილოა! ყველა შემთხვევაში. და ბოლოს, ბოლოს მოდის ფოტოები გუშინდელი საღამოს. და ყველა სურვილი ტექსტიდან პლუს ერთი.