პირველი საღამო მთებში...😍

Zweiter Versuch die Sprachnachricht aufzunehmen. Hatte irgendwie gerade nicht funktioniert, nur eine Nachricht reinkam. Hallo ihr lieben Leute. Nachdem ihr gestern ja schon sehen konntet, dass ich die Wasserfälle gefunden habe und auch eine schöne Zeit dort verbringen durfte, stehen ja noch die Bilder von unterwegs aus. Und dadurch, dass das ein sehr heißer Tag war, ich meine, ich hatte geschwollene Füße, die ich mal eben in ein Quellbecken hängen musste unterwegs, führte das natürlich auch dazu, dass ich mir einige Gedanken gemacht habe, einiges an Erinnerungen auch hochgekommen ist. Vorrangig natürlich aus dem Bereich dessen, was ich in Tschernomoritz erlebt habe. Sei es das Gespräch spontaner Natur mit dem ehemaligen bulgarischen Schwergewichtsmeister im Olympischen Boxen. Sei es die Geschichte von Lucy, die Gespräche mit Alex, die Diskussion mit Christo und ich habe den Namen von dem Hippie vergessen, der auf dem Campingplatz quasi sein Leben verbringt. Das sind alles spannende Geschichten, die ich sicherlich auch noch mal für euch, für mich und für den Rest der Welt aufarbeiten werde. Und um euch zu vermitteln, wie so eine Umgebung aussehen sollte, wenn man mit einem Auto unterwegs ist, um seinen Gedanken nachhängen zu können, wird es heute ein paar mehr Fotos geben, auf jeden Fall. Darüber hinaus gibt es ja am Ende dieser Bildfolge die Kühe auf der Straße, die natürlich auch ein verbindendes Element zu dem Ort, an dem ich jetzt bin, sind. Die gehören nämlich alle Osmanen. Und Osman wiederum erinnert mich an einen ehemaligen engen Freund aus Mecklenburg. Total krass. Der verweigert tatsächlich Übersetzungs-Tools, Mobiltelefone oder irgendwelche anderen technischen Geräte. Ich habe das gestern tatsächlich mehrfach versucht. Keine Chance. Nichtsdestotrotz gehören dem also diese ganzen Kühe, die hier auf der Straße, neben der Straße und durchs Gelände kacheln. Und mit dem war ich gestern Abend, wo ich es vorgestern tatsächlich nicht mehr geschafft habe, da total müde, im Dorf. Das ist ja nochmal irgendwie zweieinhalb, drei Kilometer von hier. Und auf dem Dorfplatz gibt es tatsächlich ein Gebäude. Das ist Kneipe, Laden, was auch immer. Und der Wirt ist Bürgermeister und Sheriff. Das ist total witzig. Der hat tatsächlich ein Auto zum Geländewagen. Da ist an der Seite ein fünfzackiger Stern mit einem Kreis, also ein weißer, dran. Total abgefahren. Die ganze Runde war wirklich witzig. Der zwölfjährige Sohn von ihm hat, weil er gut Englisch kann, dann über den Abend übersetzt. Tatsächlich bis in die Nacht hinein. Wir haben ja noch den Ort angewechselt. Da hat er dann auch ein Bier getrunken, also ein halbes. Das sind schon witzige Menschen, auf jeden Fall. Die Region hier selber ist dem islamischen Glauben mehr oder minder verpflichtet. Ich habe hier also noch keine Frauen gesehen, außer die zwei, die zufällig irgendwie vorbeigekommen sind. Also nicht gestern, sondern vorgestern. Die haben zum großen Teil türkische Namen, sprechen alle auch türkisch und waren natürlich happy, weil ich das, als ich es mitbekommen habe, dann natürlich auch meine Website aufgemacht habe. Hier meine deutschen Texte, auch wenn es türkisch übersetzt. Super Idee. Der Abend war so lustig, seht ihr auch in den Bildern, dass natürlich es heute eine Planänderung gibt. Das heißt also, ich werde heute Nachmittag hier abbauen und werde tatsächlich zu einem anderen Platz wechseln. Und dieser Platz ist jetzt ein Jahr alt und wurde von der männlichen Dorfbevölkerung gebaut, als Party-Areal, auch mit eigener Quelle und allem, was dazu gehört. Dem Bürgermeister-Sheriff wird Seiges gedankt. Die sind übrigens alle miteinander verwandt. Es waren Brüder, Cousins, Schwager und Onkels dabei. Das habe ich von den Menschenhändlern schon erzählt. Ich weiß gar nicht, ob ich es in dieser Nachricht schon erwähnt habe. Ja, es gibt Menschen, die verdienen ihr Geld damit, andere Menschen über Grenzen zu bringen. Krass. Naja, ich gucke mir das auf jeden Fall hier noch ein paar Tage an, weil es ist einfach eine unfassbar schöne Gegend. Ich habe ja noch so ein paar Bilder von unterwegs gestern. Ich bin ja insgesamt glaube ich viereinhalb Stunden, fünf Stunden, fünf Stunden, wandernd, kletternd, kraxelnd, wartend. Das Schwimmen lasse ich jetzt mal außen vor. Unterwegs gewesen. Krass, auf jeden Fall. Es gibt also eine Menge Bilder heute und vielleicht auch noch den ein oder anderen Text dazu. Ich muss mal schauen. Ja, dann bin ich jetzt mal gespannt, ob mein Taxi in die Stadt demnächst kommt oder auch nicht. Und wenn nicht, ist das nicht schlimm. Dann sitze ich halt am Rechner und arbeite. Oder, so wie Osman das eben vorhin gerade angekündigt hat, der eineinhalb Stunden neben mir saß und schon seinen ersten Araki getrunken hat, was ich, auch wenn er mich eingeladen hat, dann ablehnte. Nichtsdestotrotz hat er natürlich die Flasche hier stehen lassen. Der hat auf jeden Fall Bock, heute Nachmittag nochmal eine Runde irgendwie hier durchs Gebirge zu drehen. Jedenfalls habe ich das verstanden. Was es dann sein wird, kann ich dann nachfolgend berichten. Okay. Ach ja, ich habe natürlich auch ein paar Bilder gemacht von meinem morgendlichen Training, damit ihr seht, nachvollziehen könnt, was für einen unfassbaren Ausblick ich bei meinem Training genießen darf. Ich bin so dankbar. Dankbar für alles. Und gerade für das, was mich an Fühle aus der Natur heraus umgibt. Ich wünsche euch ein Lächeln mehr und einen grandiosen Verlauf der noch jungen Woche. Habt friedvolle und fröhliche Momente. Bis dann.

გასაკვირი არის, უნდა წარმოიდგინოთ, ეს არის სრული სიჩუმე. არაფერი არსებობს, რაც რაიმე სახით გახსენებდა ცივილიზაციასთან კავშირს. ეს არის გაუმეორებელი ბუნება, ეს არის სრულიად უხეში, არა თვითმფრინავი, არაფერი, აბსოლუტურად არაფერი. და როდესაც უბრალოდ შიშველი შემეგროვებინა ჩემი ტანსაცმელი და კიდევ ერთი-ორი ფოტო გადავიღე, წავედი ჩემი ქუდით და შიშველი თითქმის უკან კლდეების მიმართულებით, რომ მერე იქ მოსვენებულად გადამეცვა ან ჩამეცვა და გზაზე გამოვსულიყავი. ნაპირებთან წყალსაცავის მახლობლად, ანუ კანიონთან ან ფიორდთან ან როგორც არ უნდა ვუწოდოთ მას. იქ მაშინ უკვე საკმაოდ ლამიანია, მაგრამ იქ მთებიდან ყველაფერი ჩამოედინება და მთელი ქვიში იქ დალექილია. ზუსტად, როდესაც მე ვიყავი ყველაფრის შეგროვების პროცესში, ღიღინებს უზარმაზარი ცხიმიანი, ხმაურიანი მუსიკა სქელი, ცხიმიანი ბასით. უნდა წარმოიდგინოთ, რომ იმყოფებით სოფლის გზაზე და არც მანქანას ისმენთ, არც სხვა რაიმე მომენტში, არამედ მხოლოდ სქელ, ცხიმიან ბასს იღებთ და ასეთ თურქულ დისკოს, ფანკს, ჰიპ-ჰოპს, რაღაც მუსიკას და ეს ძალიან ხმამაღლა ისმის. და მერე რეალურად მოდის ორი ასეთი ნამდვილად ცხიმიანი, როგორ უწოდებენ მათ კიდევ? ახლა თვითონ უნდა ვიფიქრო, ლანძღვა. აბა აქ ასეთი მოტოციკლები წყალზე, წყალმოტოციკლი, სასაცილო. ანუ ორი უზარმაზარი, დიდი, ცხიმიანი წყალმოტოციკლი, სადაც რეალურად როგორც ახალ მოტოციკლების მოდელებთანაც, რომლებიც ყველა Shopper-ის მიმართულებით მიდიან, სქელი, ცხიმიანი დინამიკებით არის აღჭურვილი. ანუ მას არ ჰქონდა რაღაც დინამიკი თან, ანუ ცალკე, არამედ ეს იყო სისტემა, რომელიც ამ წყალმოტოციკლზე იყო დამონტაჟებული. და ეს ნივთები რეალურად ცხიმიანად გამოიყურებოდნენ და ისმოდნენ, როცა საბოლოოდ მუსიკა გამორთეს, როგორც რომ საკმაოდ, საკმაოდ დიდი ძრავები ჰქონდათ შიგნით. კი და ისინი მოვიდნენ და რა თქმა უნდა დამინახეს, რა თქმა უნდა პირველ რიგში გავჩერდი და სპექტაკლს ვუყურებდი, სანამ შემდეგ მივხვდი, რომ მათ რა თქმა უნდა ასე უცნაურად რეაგირებენ, იმიტომ რომ იქ შიშველი ვდგავარ ჩემი ზურგჩანთით და ტანსაცმლით ხელში და ქუდით თავზე ნაპირას. ვსაუბრობთ მუსლიმური გავლენის რეგიონებზე. კარგი, ანუ მივხვდი და უკან დავიხიე, რომ ჩემი შარვალი ჩამეცვა და დანარჩენიც მერე. და ისინი ცოტა ნაპირას გარშემო იყურებოდნენ, არ მივიდნენ სწორედ შორს, რადგან თავად ყურე ცოტა გახვეული იყო და მერე რა თქმა უნდა ვართ იმ ნაწილზეც, რამდენად შორს ვცურავდი? რა თქმა უნდა წყალსაცავამდე ვცურავდი, ანუ სადაც რეალურად იწყება, რომ დამენახა და იქ რეალურად რამდენიმე საოცრად ლამაზი ხიბარა დგას ფერდობებში. საკმაოდ მაგარი. ზუსტად, და მერე იქიდან კიდევ ამ, ანუ ორიენტირებისთვის, ამ სამ წყაროს გავუარე, ისინიც კიდევ გადავიღე და მერე ტყეში გავიჭრა, იმიტომ რომ ორჯერ რა თქმა უნდა ბილიკი დავკარგე, კლასიკურად. ორიენტირება თუმცა გამოდგა. და ამიტომ ჩემი რეალური პირდაპირი გზიდან არ გადავხვედი ასე შორს. ზუსტად. და მერე, როგორც ვთქვი, როდესაც აქ ზემოთ ავედი, Osman იყო აქ და საათზე მეტი ლაპარაკობდა ჩემთან. ბევრი გავიცინეთ და მერე გზა გავიარე ღვინის მაღაზიისკენ, რომელიც ერთდროულად მერიაა, საყიდლო მაღაზია, შეხვედრის ადგილია, შერბი, რაც არ უნდა იყოს, კულტურული, საზოგადოებრივი ცენტრი ამ სოფლის. ზუსტად. აჰ კი, რა თქმა უნდა, როცა ნახტი, იმიტომ რომ ფოტოები ჩემზე, რომლებიც უცხოებისგან ავტომატურად არ გამოდის, აქ ჩავსვა და ეს რა თქმა უნდა მხოლოდ მაშინ გამოდის, როცა ვცადო საკუთარი თავის ფოტოგრაფირება. ახლა რა თქმა უნდა ორი ნახტომის სურათია, სადაც ერთი რა თქმა უნდა ჩემს შიშველ ამერიკულ უკანალს აჩვენებს. სასაცილო! ყოველ შემთხვევაში. და ბოლოს, ბოლოს მოდის გუშინდელი საღამოს ფოტოები. და ტექსტიდან ყველა სურვილი პლუს ერთი.