Emotionale Rückbesinnung ❤️

Σταματάει να με ακούει, καθώς κάθομαι εδώ στην παραλία, παρατηρώντας το ηλιοβασίλεμα, τα κύματα που έρχονται, τον αστείο κυλισμό των πετρών πίσω στη θάλασσα, τη μεταβαλλόμενη μυρωδιά, τη διαφορετική θερμοκρασία. Καθώς κοιτάζω έτσι την παραλία και διαπιστώνω, τα περισσότερα πετράδια είναι στρογγυλά. Τη φωτογραφία σας τη στέλνω. Και ενώ διαπιστώνω ότι τα περισσότερα πετράδια είναι στρογγυλά, βρίσκω φυσικά μερικά γωνιώδη. Αυτά δεν είναι τόσο διαδεδομένα και, φυσικά, έτσι δεν γίνεται βαρετό. Αυτό είναι το συντριπτικό μέρος των ανθρώπων που ζουν στον κόσμο, να θεωρούν τον εαυτό τους ή να θεωρούνται από τους γωνιώδεις ως στρογγυλοί. Λοιπόν, και ταυτόχρονα είναι εκεί οι γωνιώδεις. Και στον πληθυσμό συνήθως συμβαίνει ότι αυτοί που είναι γωνιώδεις, είναι προβληματικοί, βρίσκω σε όλη μου τη ζωή. Το βρίσκω όμορφο. Δεν το κάνω από κακία ή επειδή είμαι αλαζονικός ή υπεροπτικός ή θέλω να επιδείξω με πληροφορίες, γνώση, κατανόηση. Είχαμε το θέμα του μεγέθους την προηγούμενη εβδομάδα. Και να κάθομαι εδώ στην παραλία, σε αυτό το σκηνικό, μετά από μια υπέροχη, θαυμάσια μέρα. Πέρασα από αυτό το χωριό, έβγαλα και μερικές φωτογραφίες. Έζησα και μια άλλη ιστορία με μερικούς Γερμανούς, με ένα γερμανικό ζευγάρι. Ήταν λίγο περίεργοι. Κάθομαι λοιπόν εδώ στην παραλία και ξέρω ότι, ακόμα κι αν είμαι γωνιώδης, είμαι μέρος αυτής της παραλίας. Μέρος όλων των στρογγυλών. Αυτό δεν είναι καινούργια συνειδητοποίηση. Αυτό είναι για σένα Pip. Αλλά μου έγινε πάλι πιο συνειδητό. Είπα ότι σας αφήνω να μετέχετε στην εξέλιξη του προσώπου μου, όπως και στις ιστορίες των ανθρώπων που συναντώ και στα μέρη που επισκέπτομαι. Αυτό είναι σήμερα ένα πολύ έντονο κομμάτι του εαυτού μου, γιατί εκτιμώ όλα αυτά. Είμαι πραγματικά απόλυτα ευγνώμων. Είμαι ευγνώμων για όλα όσα επιτράπηκε να συμβούν, ώστε να μπορώ να κάθομαι εδώ τώρα. Για κάθε πόλεμο, για κάθε βλακεία, για οτιδήποτε από την αρνητική πλευρά. Είμαι ευγνώμων που μπόρεσα να στέκομαι στο αστείο βιβλιαράκι μου. Και αυτό είναι όλο το θετικό, που συσσωρεύεται για μένα σε αυτή τη στιγμή εδώ. Είναι τρελό. Και επειδή νιώθω τόσο καλά, σκέφτομαι φυσικά και εσάς. Εσάς ως ολόκληρη παραλία, με τα κυρίαρχα στρογγυλά πετράδια και σε αυτό που έχουμε ως δυνατότητες και επιλογές. Έλεγα πάντα, ξυπνάω το πρωί και δίνω στον εαυτό μου την ευκαιρία να γίνω μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Όταν αποχαιρετούσα το βράδυ, έλεγα πάντα, θα ήταν ωραίο αν αύριο είχα πάλι την ευκαιρία να γίνω μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Και κάθομαι εδώ και απλά το ανέχομαι. Όλα είναι καλά. Δεν υπάρχει καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Είμαι όπως είμαι. Το πράγμα που αλλάζει είναι ο τρόπος που χειρίζομαι αυτή την κατανόηση. Δεν χρειάζεται πια να αποδεικνύω τον εαυτό μου. Δεν χρειάζεται να εξηγήσω σε κανέναν που δεν θέλει να ξέρει, γιατί είμαι όπως είμαι. Γιατί αντιδρώ όπως αντιδρώ. Γιατί οι άνθρωποι με χαμογελούν όταν με κοιτάζουν. Αυτό μπορεί φυσικά να οφείλεται στη μυρωδιά μου, ή στο κατακομμένο εσώρουχό μου. Πρέπει να πιω και μια γουλιά κρασί. Και χαίρομαι που τουλάχιστον εγώ μπορώ να το ακούσω ξανά. Χέι παιδιά, να έχετε ένα χαμόγελο παραπάνω. Να έχετε μια υπέροχη, θαυμάσια, φανταστική βραδιά. Απολαύστε τη στιγμή. Υπάρχει μόνο αυτή. Αυτή, η μία και όλες οι άλλες που θα έρθουν. Είμαι καλά. Μεγάλες, χοντρές αγκαλιές. Ειρηνικές, χαρούμενες στιγμές.

Έχω σήμερα διάθεση να διηγηθώ. Έχω ανάγκη να επικοινωνήσω. Δεν έχω όρεξη να γράψω, αυτή τη στιγμή ακριβώς. Κάθομαι λοιπόν εδώ ανάμεσα στον ήλιο που δύει στα δεξιά μου και το φεγγάρι που μόλις ανέτειλε, που φαίνεται ήδη να αστράφτει στην επιφάνεια της θάλασσας. Και κάθομαι εδώ ακριβώς στη μέση. Αριστερά μου η θάλασσα είναι σκοτεινή και δεξιά μου είναι ακόμα φωτεινή. Και είχα σήμερα φυσικά συναντήσεις με ανθρώπους διαφόρων ειδών. Με την κρεοπώλισσα για παράδειγμα, που με βλέπει στο δρόμο και έρχεται κοντά μου και μου μιλάει και λέει, έι, πώς ήταν το αρνί; Και της λέω πόσο υπέροχο ήταν και λέω, έβγαλα μάλιστα και φωτογραφίες. Και τότε μου λέει, δείξε μου. Και τότε της έδειξα πράγματι τις φωτογραφίες από το φαγητό μου, συμπεριλαμβανομένου πόσο ροζ, κόκκινο και τρυφερό ήταν το κρέας. Και της το περιέγραψα κιόλας. Και ήταν τόσο ευγνώμων. Με κοίταξε και με ρώτησε αν μένω για μερικές ακόμα μέρες και αν θέλω πάλι κρέας, γιατί παίρνει αύριο μια νέα παράδοση από τον αγρότη εδώ στη γωνία. Δηλαδή με κάποιο τρόπο όμορφο, απλά όμορφο. Μπόρεσα να ευχαριστήσω την κυρία του αρτοποιείου, όπου αγόρασα το ψωμί και μερικά μικρά γλυκά πράγματα, και τα φρέσκα κοτόπουλα αυγά, επειδή έχουν κότες. Την ευχαρίστησα και ήταν εντελώς χαρούμενη. Στεκόταν πίσω από τον πάγκο της. Στεκόμουν έξω από το μαγαζί, στην πόρτα, δηλαδή έξω στο δρόμο, επειδή είχε κάπως πελάτες. Και μου έδειξε μια καρδιά με τα δάχτυλά της. Δεν μπορώ να το κάνω μέχρι σήμερα. Τους δύο Γερμανούς τους αφήνω έξω, γιατί ήταν τόσο πραγματικά μια βρόμικη υπόθεση. Που παρόλα αυτά ναι έλυσα για μένα και για τους άλλους επίσης. Ennihausen, αυτόν τον αφήνουμε έξω. Είχα επίσκεψη σήμερα. Ετσι είναι, ξαπλώνω έτσι στον ήλιο, λίγο στον απογευματινό-βραδινό ήλιο. Έρχεται ένα κόκκινο Nissan Micra, που δεν θυμάμαι καθόλου, με πινακίδες από εδώ την περιοχή. Και μέσα κάθεται ο Gaius με τον Friedel, που τον πήρε από το αεροδρόμιο για να τον πάει στον Dieter και τη Vera. Και επειδή ο Gaius είχε όρεξη να κουβεντιάσει μια βόλτα μαζί μου, ο Friedel πάει πρώτα μια βόλτα στη θάλασσα, γιατί χάρηκε φυσικά πάρα πολύ που μπορεί να πηδήξει από το αεροπλάνο τώρα απευθείας στη θάλασσα. Και καθίσαμε πραγματικά κάπως, δεν έχω ιδέα, μια ώρα άνετα. Ο Gaius έφερε νερό πηγής. Ήπιαμε νερό, καπνίσαμε λίγο και μιλήσαμε. Ήταν όμορφα. Δεν το αναπτύσσω περισσότερο, σε καμία περίπτωση. Παράλληλα ήρθαν οι δύο από το Hamburger και πάλι και ήθελαν να πουν γεια. Και ήταν τόσο γλυκό. Είναι ένα όμορφο συναίσθημα να συναντάς αυθόρμητα ανθρώπους που ξέρεις. Είμαι ευγνώμων γι' αυτό, σίγουρα. Και ναι, θα σας βγάλω και μια φωτογραφία τώρα από τον κόλπο, σίγουρα. Φυσικά, το περιμένετε ήδη. Όλες τις ευχές από πριν, σίγουρα. Με μια αληθινά χοντρή αγκαλιά πάει σε σας. Μέχρι τότε.